De afgelopen maanden ben ik HEEL druk bezig geweest met het geboortekaartje voor kleine Bram. Ik denk dat ik met recht kan zeggen dat dit letterlijk het grootste project is waar ik ooit aan heb gewerkt in mijn carrière (tot nu toe dan). Later deze week post ik een ‘making of’ artikel over het kaartje (geloof me, dat wil je niet missen). En het beste van alles? Dat is denk ik nog wel dat Bram mijn achterneefje is!

Mijn nichtje had besloten dat we het feit dat ik het geboortekaartje zou maken gedurende de hele zwangerschap geheim zouden houden (soms is geheimen hebben gewoon heel erg leuk!) dus ik denk dat we behoorlijk wat familieleden hebben verrast toen het geboortekaartje bij hen op de deurmat viel. Ik heb er met ZO veel plezier aan gewerkt!

These past months I have been VERY busy making a birth announcement for little Bram. I think it’s fair to say that this was literally one of the biggest projects I have ever done in my career so far. I’ll post a ‘making of’ article later this week (trust me, you do not want to miss that). And the best part of this all? Bram happens to be my grandnephew!
My niece decided that the fact that I’d be making the birth announcement had to remain a secret throughout her pregnancy (in some cases, keeping secrets is a good thing!), so I think we’ve surprised quite a few of our family members once the birth announcement fell into their mailboxes. It was SO much fun to work on!

Wat dit geboortekaartje extra speciaal maakt is dat het gevuld is met objecten die voor de kersverse ouders een bijzondere betekenis hebben. Het wiegje waar de hele illustratiestoet omheen is gebouwd is het wiegje waar Bram ook echt in slaapt. Het dekentje in de wieg is gebreid door één van de oma’s (mijn tante) en het gehaakte popje dat helemaal vooraan de optocht op de duwauto zit is gehaakt door Bram zijn overgrootmoeder.

The things that make this birth announcement extra special is that it is full of objects that have real sentimental value for the new parents. The cradle that is pictured where all of my illustrations are located around is the cradle that Bram actually sleeps in now that he’s born. The blanket in the cradle is knitted by Bram’s grandmother (my aunt) and the crocheted puppet you see all the way in the front of the parade is made by Bram’s great-grandmother.

 

Ik heb een nieuw lid aan mijn ansichtkaartenfamilie toegevoegd: Een feestje in een envelop!

Deze wenskaart wordt geleverd met envelop EN handgemaakte confetti (Ja, ik maak mijn confetti met de hand. Meer daarover hier)!
Dichtgevouwen is de kaart A6 formaat (staand). Hij is geprint op 300 grams metallic karton, dus er zit een subtiel glimmertje in. De kaart is samen met de envelop en de confetti netjes ingepakt in een cellofaanzakje met bijpassende sticker.

De kleuren van de confetti die bij de kaart zit die je bestelt kunnen afwijken van de kleuren die je op de foto ziet. Dit is afhankelijk van het soort papier dat ik in huis heb.

De kaart is te koop in mijn Etsy shop, op Mercado de Belcrum in Breda aanstaande zondag en binnenkort bij mijn verkoopadressen.

I’ve added a new member to the postcard-family: A party in an envelope!
This little fellow is a folded postcard which comes with an envelope AND handmade confetti (yes, I make my confetti by hand. More on that here)!
When folded, it measures 10,5 cm by 14,8 cm (4,1 inch by 5,8 inch). It is printed on a slightly metallic cardboard, which gives this card some extra sparkle and it is nicely packed in a plastic wrapper to prevent stains and scratches.
The confetti that comes with your card may vary from the confetti in the picture. It depends on which paper I have on hand.
This postcard is for sale in my Etsy shop.

 

Het is tijd voor de tweede gast-blog voor Applepiepieces!
Deze week ga ik jullie vertellen (en vooral veel laten zien) over mijn favoriete Applepiepieces-item uit de zomercollectie; de Treasure Island oorbellen.
De naam zegt alles; ik zie Jack Sparrow op een verlaten eiland (Johnny Depp, anyone?) knielend naast een schatkist vol… Rum? Parels? Juwelen? Tropische apen? You name it! Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik verlang naar hagelwitte stranden, een azuurblauwe zee en het geluid van de golven als ik deze oorbellen zie.

It’s time for the second guest-blog for Applepiepieces!
This week I will be telling about (and showing you) my favorite Applepiepieces-item from the summercollection: the Treasure Island earrings.
It’s all in the name: I’m envisioning a deserted island with Jack Sparrow (Johnny Depp, anyone?) kneeling beside a treasure chest full of… Rum? Pearls? Jewels? Tropical monkeys? You name it! I don’t know about you, but at the sight of these earrings, I long for white beaches, blue oceans and the sound of waves.

Tussen de Treasure Islands en mij was het eigenlijk liefde op het eerste gezicht. Ik ben zelf niet iemand die graag ‘statement pieces’ draagt, maar hey: ik ben en blijf een vrouw en dat wil ik zo nu en dan ook wel eens laten zien. De Treasure Island oorbellen zijn subtiel met een ‘pop of glam’ en wat mij betreft dus ideaal voor de wat ingetogener sieraden drager zoals ik.
It was love at first sight between me and my treasure Islands. I’m not the kind of gal to wear big statement pieces, but hey; I’m a woman and sometimes I like to show that off. These earrings are subtle with a ‘pop of glam’ and , if I may say so, very right for the more subtle jewelry type.

Je vindt de Treasure Island oorbellen hier.
You can find the Treasure Island earrings here.

In de ‘Inspiration Monday’ van deze week liet ik al subtiel iets vallen over dat donderdag een speciale dag zou worden. Well, guess what? Het is op deze woensdag alvast een beetje donderdag (ofwel; ik mag het nieuws een dagje eerder brengen dan gepland)! En vandaag mag ik met trots vertellen dat ik deze maand gast-blogger ben voor ‘Applepiepieces’; een fantastisch sieraden-merk, opgericht en gerund door de lieve Mariko. In april schrijf ik elke week een blogartikel over dingen die me inspireren rondom het merk en ik stoom je helemaal klaar voor de zomer die dit jaar een vliegende start lijkt te maken (gezien het weer van de afgelopen weken).

Zonder poespas presenteer ik jullie bij deze het eerste blogartikel in deze serie, genaamd ‘Applepiepieces Feelgood’.

Uiteraard kun je dit blogartikel ook lezen op het blog van Applepiepieces.

In my Inspiration Monday post this week, I let slip that something special was going to happen this thursday. Well, guess what? This wednesday brings us a little bit of thursday (which means I get to break the news a day earlier than planned)! And today I can proudly announce that I will be guest-blogging for the lovely Dutch jewelry-brand ‘Applepiepieces’, that is founded and run solely by The Wonderful Mariko. In april I will write a blog post every week on things that inspire me about the brand and I will totally get you ready for summer.

Without further ado, here’s #1 of my blog-post series, called ‘Applepiepieces Feelgood’.
You can read this post on the Applepiepieces blog as well (in Dutch).

Applepiepieces Feelgood
De komende weken ga ik jullie (hopelijk) voorzien van de nodige inspiratie rondom de te verschijnen zomercollectie van Applepiepieces en ik wil jullie laten warmlopen voor lange, zinderende zomeravonden, cocktails drinken op het strand, met je tenen in de branding, donuts eten aan de rand van het zwembad, avonden lang spelletjes spelen en bijpraten met je geliefden en reizen naar je ‘happy place’. Ik trap deze pre-zomermaand af met een inspiratie-collage over het echte ‘Applepiepieces-feelgood gevoel’. Enjoy!

In these coming weeks, I will (hopefully) provide you with the necessary inspiration concerning the upcomig Applepiepieces summer-collection. I want to warm you up for long hot summernights, drinking cocktails on the beach, with your toes in the surf, eating donuts at the poolside, playing boardgames, have neverending talks with your loved ones and traveling to your ‘happy place’. I will kick-off this pre-summer month with an inspirational collage about the real ‘ApplePiePieces feelgood-feel’. Enjoy!

Vorige week besloot ik eens een dagje met John mee naar zijn werk te gaan. Niet in de laatste plaats omdat ik mezelf moet aanwennen ECHT wat vaker het huis uit te komen, maar ik ging met name mee omdat het een inspirerende plek is waar ik graag eens over wilde bloggen. Zo geschiedde dat ik op een woensdagmorgen mee ging naar Den Bosch, waar ‘Stichting Onterfd Goed’ gevestigd is in ‘De Gruyterfabriek’.

Last week I decided to join John for a day at his job. Not in the least to just get out of the house more (I should REALLY do that more often), but the place where he works is a very inspiring one which I wanted to blog about and so I went with him to an old factory in ‘Den Bosch’, where his workplace is at. It’s called ‘Stichting Onterfd Goed’ (I’ll explain what this means later in this post).

Eerst eens wat over de stichting: Stichting Onterfd Goed zet zich in voor het herplaatsen van verloren museumcollecties. Deze collecties worden ‘op straat gezet’ omdat het museum bijvoorbeeld failliet is gegaan of omdat het plaats moet maken voor een andere collectie. Wat te doen met de huidige collectie? In sommige gevallen wordt Stichting Onterfd Goed ingeschakeld om een nieuwe bestemming te vinden voor deze ‘verloren’ collecties. In de eerste plaats wordt het ‘cultureel erfgoed’ dat in de collectie zit herplaatst in bijvoorbeeld andere musea, daarna worden de ‘belangrijkere stukken’ verkocht aan bijvoorbeeld verzamelaars en daarna (en dat is wat mij betreft the best part) worden de overgebleven stukken aan het publiek ter beschikking gesteld om te kopen. Ja, je hoort het goed: Bij Stichting Onterfd Goed kun je een ex-museumstuk ‘adopteren’. Hoe cool is dat!
So first, something about this foundation John works for. It’s a foundation that is committed to finding a new home for ‘lost’ museum collections. Those collections come from museums that either went bankrupt or had to make way for new collections that were going to be displayed. Eitherway; something has to happen with the current collection. This is where the foundation steps in, in order to find a new destination for this collection.
Once they’ve found a new collection to reinstate, they make sure they replace pieces that are social or cultural heritage into other museums. Then they will give collectors the opportunity to purchase the more valuable pieces and once that is done, (and here comes the best part if you ask me), the collection is given back to the public to ‘adopt’. Yes, you heard me right; ‘Normal civilians’ like you and me are able to adopt an ex-museumpiece. Ain’t that awesome?!

Inmiddels ben ik een paar keer bij hun adoptiebalie geweest en ik KAN simpelweg niet weggaan zonder iets te adopteren. Inmiddels ben ik trotse eigenaresse van twee vintage typemachines (eentje doet trouwe dienst als nieuwsbrief-inschrijver op markten) en een schrijfset uit het Scryption-museum in Tilburg (een museum voor alles wat met schrijven te maken heeft met een collectie bestaande uit onder andere antieke inktpotten en vulpennen, vintage typemachines en oude computers).
I’ve been to the ‘adoption-desk’ a few times now, and I simple CAN’T leave without adopting anything. I am since then the proud owner of two vintage typewriters (one has a ‘job’ as news-letter subscriber whenever I attend a market) and a writing set including a fountain pen and a vintage letter opener. These items come from a collection that used to be on display at the ‘Scryption museum’ in my hometown Tilburg. That collection consists of everything that has to do woth writing; vintage typeriters, LOADS of fountain pens and inkwells and old computers for example.

De collecties die Stichting Onterfd Goed op dit moment te herplaatsen heeft zijn (nog een klein deel van) de collectie van het Scryption in Tilburg en een collectie van Sikkens. Bij die laatste moet je denken aan oude schilderstrappen,  –kwasten, -pigmenten en zelfs bladgoud. Naast deze twee collecties heeft de stichting ook een deel van de kunstuitleen in Utrecht onder haar hoede.
The collections the foundation is currently managing is what’s left of te Scryption museum, a collection by ‘Sikkens’ which is a large Dutch company that makes painter’s supplies (think: pigments, brushes, vintage ladders and even gold leaf)  and part of the collection of an art library of the Dutch city Utrecht.

De adoptiebalie is van maandag tot en met vrijdag geopend van 10.00 tot 17.00 uur.
The adoption-desk is open from monday ‘til friday, from 10.00 a.m. ‘til 5 p.m.

Afgezien van het feit dat ik illustrator ben, houd ik ook van schrijven (wat je misschien al wel begrepen had, aangezien ik deze blog graag up-to-date houd). In mijn dagelijks leven word ik vaak geconfronteerd met dingen waarvan ik denk ‘hier zou ik over moeten schrijven’. Niet in de vorm van een verslag, maar in de vorm van een column. Met dit in mijn achterhoofd en een ervaring die ik afgelopen maand had die ik graag met jullie wil delen, besloot ik een maandelijkse terugblik te schrijven, waarin ik voor columnist speel over een ervaring die ik die maand heb gehad. Meer lezen, minder plaatjes kijken. Voor de afwisseling. Klinkt goed? Mooi!

Deze week begin ik met een terugblik op maart, die helemaal in het teken staat van netwerkbijeenkomsten. Er is namelijk niets wat ik erger vind dan netwerkbijeenkomsten. Begrijp me niet verkeerd, sommige mensen zullen dit soort bijeenkomsten fantastisch vinden, maar voor mij werkt het niet. Dit zou iets te maken kunnen hebben met het feit dat ik ontzettend en volkomen sociaal ‘awkward’ ben. En al helemaal in een ruimte vol met mensen die ik niet ken. Ik houd niet van over mezelf praten (en waarom ik zo’n geweldige illustrator ben en waarom iedereen mijn werk zou moeten kopen en iedereen die dat nog niet heeft gedaan zich diep zou moeten schamen) en ik houd er niet van om mensen in hun gezicht te slaan met visitekaartjes. Yuk.

De netwerkbijeenkomst van deze maand was er echter één waar ik niet onderuit kon komen omdat één van mijn klanten genomineerd was voor een starters-trofee en hij me persoonlijk had uitgenodigd. Ik heb nooit overwogen om niet te gaan maar ik heb wel de nodige slapeloze nachten gehad over mijn sociale ‘awkwardness’ en alle rampen die deze karaktereigenschap met zich meebrengt. Maar hey: dit soort bijeenkomsten zouden goed moeten zijn voor mijn zelfvertrouwen (yeah, right!) en voor het uitbreiden van mijn netwerk (uuuhh…), dus toen de avond daar was raapte ik al mijn moed bij elkaar. En ik ging.

Nou MOET ik gewoon even een stukje van mijn interne dialoog met jullie delen die ik had toen ik bij het evenement aankwam. Daar gaan we dan (het is een hoop om te verwerken, daar ben ik mij van bewust, op voorhand mijn excuses): ‘Okay, ik ben er, waar moet ik in vredesnaam naartoe? Oh, de ‘Rembrandt-zaal’, okay en waar is die? Oh, blijkbaar op de vijfde verdieping. Moet ik echt met de lift, want ik ben bang voor liften en straks ga ik flippen. Wacht, ik BEN al aan het flippen. En aangezien ik niet geheel bezweet op de vijfde verdieping kan aankomen omdat ik zonodig met de trap moest ga ik maar met de lift. Lift it is! Dit is serieus de langzaamste lift waar ik ooit in heb gestaan. Ik hoop dat hij vast komt te zitten, dan heb ik een goed excuus om hier niet naartoe te hoeven. Nee, vast komen te zitten is waarschijnlijk nog enger dan deze bijeenkomst. Oh, ik ben er. Okay, waar kan ik mijn jas ophangen? Oh, er staat een kapstok voor mijn neus. Hij ziet er nogal onstabiel uit, straks hang ik mijn jas op en stort het hele ding in. Misschien moet ik mijn jas maar aanhouden. Nee, het is hier bloedheet, ik doe hem uit. Ik gebruik mijn stoel wel als kapstok. Eens kijken wie er allemaal zijn.’

Dit was slechts ter illustratie van wat ik zoal denk tijdens dergelijke evenementen (en dit besloeg nog maar de eerste tien minuten van de avond!). Ik bespaar jullie de details van mijn interne dialoog gedurende de rest van de bijeenkomst, maar ik kan met enige zekerheid zeggen dat ik de ‘Bridget Jones’ van Tilburg ben als het aankomt op interne dialogen en gesprekken voeren met onbekenden. Alleen worden over mij geen films gemaakt (thank God!). Uiteindelijk vond ik, na een enorm ‘awkward’ half-uur waarop ik eenzaam op een stoel om me heen zat te kijken, een gesprekspartner.
– For your info; je moet weten dat deze bijeenkomst georganiseerd werd door een niet nader te noemen ondernemersvereniging, waarvan ik (tot ik wist waar de afkorting waaruit de naam bestaat voor stond) dacht dat het een studentenvereniging was. Oeps. –

In een poging het ijs te breken tussen mij en mijn nieuwe ‘buddy’ vertelde ik dat ik nog nooooooit van de ondernemersvereniging had gehoord en dat ik tot vanavond dacht dat het een studentenvereniging was en ik deed alsof ik dit intens grappig vond. Mijn gesprekspartner vroeg mij of ik ondernemer was en ik vertelde (erg beknopt, immers praat ik niet graag over mezelf) wat ik doe in het dagelijks leven. Hierna stelde ik hem dezelfde vraag, waarop hij antwoordde dat hij eigenlijk altijd ondernemer is geweest, maar dat hij sinds een paar jaar penningmeester is van de ondernemersvereniging die deze betreffende avond organiseerde. Oh. Ja natuurlijk. Geweldig. Dat is echt fantastisch!

En terwijl ik naar een groot gat in de grond zocht waarin ik heel onopvallend kon verdwijnen beloofde ik mijzelf plechtig:
Geen netwerkbijeenkomsten meer voor mij. Nooit meer.

P.S.: De kapstok is gedurende de avond ook ECHT ingestort, HA!

Let’s start with a recap of march, which is all about network meetings. There is nothing I hate more than network meetings. Now don’t get me wrong, they may work for some people, but for me they just don’t. This might have something to do with the fact that I’m absolutely and utterly socially awkward. Especially around loads of people that I don’t know. I don’t like talking about myself or my work and I don’t like slapping business cards into people’s faces. Ugh.

This month’s network meeting, however, was unavoidable because one of my clients was nominated for an entrepreneur’s award and he invited me to come. I never considered not going. I did get, however, the occasional sleepless night over my social awkwardness and the disasters this characteristic comes with.
But hey, these kind of events are supposed to be good for my self-confidence (yeah, right!) and for expanding my network (uuuhh…), so when the evening was there, I went.

Now, I just HAVE to walk you through my inner dialogue when arriving at the venue, here we go (it’s a lot to take in, I get that, my apologies in advance): ‘Okay, so I’m here, now where the hell do I go? Oh, the ‘Rembrandt-room’, okay where do I find that? Oh, it appears to be on the fifth floor. Do I really have to take the elevator, because elevators really freak me out. Wait I already AM freaking out. But since I can’t make an appearance on the fifth floor being al sweaty because I took the stairs five floors up, I guess I’ll go with the elevator anyway. Elevator it is! This elevator is seriously the slowest elevator I’ve ever been in. I hope it gets stuck because that would give me a great excuse not to go to this meeting.  No, getting stuck might be even more terrifying than attending this meeting. Oh look, I’m here. Okay, where do I hang my coat? Oh, there’s a coat-hanger right there. It looks kind of rickety, what if I hang my coat and the whole coat-hanger-thing collapses? Maybe I should keep my coat on. No, it’s way too hot in here for that, I’ll take it off. I’ll use my chair as a coat hanger. Let’s have a look at who’s here’.

That was just to illustrate what I am thinking during an event like this (and this was only the first ten minutes!). I’ll spare you the details of the rest of my inner dialogue that night, but let me just say I’m Tilburg’s ‘Bridget Jones’ when it comes to talking to strangers and inner dialogue. However, after sitting in a chair being awkward for half an hour I finally found someone I could talk to.
– F.Y.I.: This event was hosted by an entrepreneur’s society (whose name I will not mention here), which (until I knew what the abbreviation the name consists of meant) I thought to be a student association. Whoops. –
In an attempt to break the ice with my new ‘bud’ I told him that I had never heard of the entrepreneur’s society before in my life and that I thought that it was the fraternity I assumed it to be and pretending to find this very funny. My new friend asked me if I was an entrepreneur and so I told him (very briefly, though, since I don’t like talking about myself) what I do for a living. After this I returned the question to which he answered that he used to be an entrepreneur but that he was now the treasurer of the society that hosted this event. Oh. Yeah. Sure. Awesome. That is just great!

And while I was looking for a hole in the ground into which I could disappear unnoticed, I  solemnly swore to myself:
No more of these events. Ever.

P.S: The coat hanger actually DID collapse during the evening, HA!

De afgelopen maand (sinds de laatste fotoblog) is er een HOOP gebeurd, dus hier is een visuele update van wat ik zoals heb gedaan. Als je (vrijwel dag-in-dag-uit) op de hoogte wilt blijven kun je me volgen op instagram.

LOADS happened in the past month or so (since my last photoblog), so here’s a visual update on what I’ve been up to lately. If you want to get (approximately) daily photo-updates, you can follow me on instagram.

Het was cupcake tijd bij één van mijn favoriete plekken in Tilburg: Zoete zaken.
It was cupcake-time at one of my favorite places in Tilburg.

 

Ik fotografeerde een Bailey’s milkshake recept!
I photographed a Bailey’s Milkshake recipe!

 

Ik kreeg dit boek binnen per post. Je mag me nu officieel een nerd noemen.
This book came in the mail. Yes, you can call me a nerd now.

 

Ik zocht kleuren uit voor een nieuwe stof.
I picked colors for a new fabric.

 

Ik bracht een zonnige zondag al picknickend door in het park.
I spent a sunny sunday picnicking in the park with my besties.

 

Ik ontmoette mijn nieuwe huisdier (I wish!).
I met my new pet (I wish!).

 

Kringloopwinkelen stond ook op de planning afgelopen maand.
Did some thrift-shopping.

 

En deze stoel is de kringloop-kers-op-de-taart!
With this chair as the thrifted-cherry-on-top!

 

Ik maakte confetti voor een nieuw project.
Made some confetti for a new project.

 

Ik maakte een klein treinreisje naar Den Bosch, waar ik een dag doorbracht op zijn werk.
I took a little field trip to Den Bosch, where I spent a day at John’s work.

 

En waar ik de donut-politie tegenkwam.
And where I ran into donut-police.

 

En last but not least; organiseerde ik een give-away met Anouck Plume, waaraan je nog tot aankomende zondag kunt meedoen!
And last but not least; I organized a give-away in collaboration with Anouck Plume!

 

De afgelopen weken (en nog steeds) ben ik druk bezig geweest met de voorbereidingen voor het nieuwe ‘markt-seizoen’. Dit houdt in: nieuwe beursjes maken, nieuwe producten ontwikkelen (dit laatste zorgt ervoor dat markten extra leuk zijn omdat ze zo’n goede gelegenheid vormen om snel feedback te krijgen op nieuwe dingen) en wat promotiewerk doen. Onder deze laatste categorie valt ook dit artikel.

Komend seizoen heb ik een kraampje op de volgende markten:
– 13 april: Mercado de Belcrum, Electron Breda, in Breda.
– 1 juni: Swan Market, Grote Markt Antwerpen, Antwerpen (België).
Dit zijn de markten die ik tot op heden heb geboekt. Als er nog meer bij komen dan houd ik jullie uiteraard op de hoogte!

So, the past few weeks I’ve been busy getting ready for the upcoming market season. This includes making new clutches, developing new products (which makes markets always extra exciting for me, because they are an excellent opportunity to get quick feedback on new things I’ve tried out) and doing some promotional work, which this blogpost is part of.

Upcoming season, I will have a stall at the following markets:
– April 13th: Mercado de Belcrum, ‘Electron Breda‘, Breda (The Netherlands).
– June 1st: Swan Market, ‘Grote Markt’ Antwerp, Antwerp (Belgium).
These are the markets that are booked for now, I’ll keep you updated if I will be attending more!

 

Een tijdje geleden bedacht ik mij dat ik nog nooit afbeeldingen van mijn visitekaartjes met jullie heb gedeeld. Niet dat dat nu een enorme ramp is, maar omdat ze best een beetje speciaal zijn leek het mij leuk om de nieuwe ‘lading’ met jullie te delen die ik vorige week per post ontving.

Wat er nu precies zo bijzonder is aan mijn visitekaartjes? Nou, ik ben iemand die heel veel verschillende dingen doet als illustrator. Dit zorgt ervoor dat ik het heel lastig vind om één afbeelding voor op de achterkant van mijn kaartjes te kiezen die het beste weerspiegelt wie ik ben als illustrator (tenslotte is een visitekaartje het enige wat overblijft nadat je iemand hebt ontmoet en die eerste indruk moet goed zijn!).

Ik maak namelijk prenten, ansichtkaarten, beursjes, sjaals, stickers, illustraties voor in een capsule automaat en tijdelijke tattoos. Deze dingen verschillen allemaal zo veel van elkaar dat kiezen welke het beste bij me past simpelweg niet lukt.

Gelukkig geeft mijn drukker (moo.com) mij de mogelijkheid om tot 50 verschillende afbeeldingen voor de achterkant van mijn visitekaartjes te kiezen. Dus; geen hoofdpijn meer over moeilijke keuzes! Jeuj! Nu heb ik overal waar ik naartoe ga 10 verschillende visitekaartjes bij me. Laten we kijken hoe ze er uit zien!

A while ago it occurred to me that I have never shared images of my business cards before. Not that that’s a huge deal or anything, but since they’re actually pretty special, I thought it would be nice to share the new lot I received in the mail last week.

What exactly is special about my business cards? Well, as someone who makes loads of illustrations, I find it really hard to pick just one image for the back of the card that represents best who I am as an illustrator (after all, a business card is the thing that sticks after you’ve met someone and the first impression had better be good!).

After all; I make art prints, postcards, clutches, scarves, stickers,  party favors and temporary tattoos. These things are all so darn different that having to pick a favorite would be VERY difficult.

Luckily my printer (moo.com), gives me the opportunity to choose up to 50 different images per batch for the backsides of my business cards. No more headaches and difficult choices! Yay! So now I have 10 different business cards on hand everywhere I go. Let’s see what they look like, shall we.

 

Zoals ik eerder dit jaar al vertelde heeft het vernieuwen van mijn website één van de hoogste prioriteiten op het moment. Sinds ik deze website (die toen nog voornamelijk diende als portfolio, niet als blog) in 2009 begon is er veel veranderd. Ik kan wel stellen dat ik zelf een heel ander persoon ben geworden dan ik was toen ik net begon met ontwerpen.

Om maar te zwijgen over hoe mijn werk over de jaren is veranderd; langzaam ben ik van grafisch ontwerper uitgegroeid tot illustrator/product-ontwerper. Mijn mening over wat ‘mooi’ is, is nu behoorlijk anders ten opzichte van die van vijf jaar geleden. Hetzelfde geldt voor de manier waarop ik naar het leven, ‘design’ en andere zaken kijk.

Om een lang verhaal kort te maken: alles is drastisch veranderd. Behalve mijn website. Dus bereid je voor op drastische veranderingen binnenkort. Vandaag wil ik vast wat afbeeldingen met jullie delen die een prominente plaats zullen krijgen binnen de nieuwe website:

As I told you earlier this year, the make-over of my website is one of my biggest priorities right now. Ever since I started this website back in 2009 (back then, it was more of a portfolio site than a blog), a lot has changed. I can say I’m pretty much a different person now than I was when I first started designing. Not to mention my work and style have changed; I’ve slowly evolved from graphic designer to illustrator/product designer. My opinion has changed when it comes to aesthetics, not to mention how much my view on life, design and other pretty things differs from how everything was five years ago.

Long story short: everything has changed. Except for my website. So be prepared for a big change that’s coming up soon. Today, I’d like to share some images with you that will have a prominent place in the new website: