Een paar weken geleden nodigde Evelien (ook wel bekend als Miss Fotografille) me uit om de ‘Jeugdsentiment Tag’ in te vullen. Nou, als ik iets leuk vind dan is het wel blijven hangen in mijn jeugd en bedenken hoe tof alles toen was. Dus ga er eens lekker voor zitten, dan neem ik je mee naar mijn jeugd- en tienerobsessies!

A few weeks ago, the lovely Evelien (a.k.a. Miss Fotografille) invited me to fill in this nostalgia tag. Now if there’s one thing I like very much, it’s dwelling over my youth years and thinking of how everything was more awesome back then. So sit back and read about my kid and teenage obsessions!

Favoriete kinderfilm
Het noemen van mijn favoriete kinderfilm was waarschijnlijk de makkelijkste vraag van deze tag, want dat is zonder twijfel The Lion King. Ik denk dat dit de eerste film is die ik in de bioscoop heb gezien. Ik ging er heen met mijn vader en zus en we vonden de film zó leuk dat we het hele jaar erna uitriepen tot ‘Hakuna Matata’ jaar.

Favourite kids’ movie
This was a very easy question, because my alltime favourite childhood movie was The Lion King. I think it was the first movie I ever saw in a movie theater. I went to see it with my dad and my sister and we all liked it so much that we proclaimed the year the movie came out our ‘Hakuna Matata’ year.

Favoriete TV-serie
Ik was geneigd hierop hetzelfde antwoord te geven als Evelien, namelijk de tekenfilm-serie Maple Town. Oh, oh, oh, wat vond ik die leuk! Maar toen ik even overleg pleegde met mijn zus (ja, ik heb wat hulp gehad bij het oprakelen van het een en ander en mijn zus heeft het beste geheugen ter wereld) kwam zij met ‘De geschiedenis van het Land van Ooit’. Deze serie (over het gelijknamige pretpark) hebben we samen ook echt verslonden!

Favourite television series
I kind of was about to say the same as Evelien did with this question, which is the cartoon series Maple Town. Boy, I loved that! But then my sister (yes, I needed some help with some of the questions and my sis has THE best memory ever) came up with ‘De geschiedenis van het land van ooit’. It’s sort of difficult to explain this in English, but it’s the ‘history’ (all fictional of course) of a theme park we loved to visit. So that’s my final answer to this question.

 

Favoriete boek
Ik moet toegeven dat ik niet echt een boekenmens was toen ik klein was. Eigenlijk kan ik wel zeggen dat ik een hekel had aan lezen, behalve aan de Donald Duck die elke week op de deurmat viel. Dus de Donald Duck gaat in dit geval door als favoriete boek.

Favourite book
I must admit, I wasn’t much of a book person when I was a little girl. To be quite frank with you, I hated reading, except for the Donald Duck that fell into our mailbox every week. I literally devoured these magazines!

 

 

Favoriet Spice Girls liedje
Moeilijke vraag! Hoewel ik de Spice Girls wel leuk vond, was ik toch meer een 5ive meisje. Maar als het op Spice Girls liedjes aankomt dan vond ik ‘Say you’ll be there’ toch wel de leukste denk ik.

Favourite Spice Girls song
Difficult one! Although I did like the Spice Girls, I remember being more of a 5ive kinda girl. But when it comes to Spice Girls songs, I think I liked ‘Say you’ll be there’ the most.

Favoriet mode accessoire
Okay, daar gaan we. Ik was niet bepaald een fashionista in mijn jeugd. Om eerlijk te zijn was ik een alto/hardrocker/gothic en daar hoort bij dat je een hekel hebt aan alles wat met mode te maken heeft. Maar ook alto’s hebben accessoires. De mijne bestonden uit armbanden. En dan met name het soort met spikes of wat eruit zag als felgekleurd prikkeldraad. Ik heb heel mijn huis en harde schrijf doorzocht naar een foto waar ze op stonden en dit was de enige die ik kon vinden (sorry voor het gebaar, maar ik was destijds uiterst ‘rock ‘n’ roll):

Favourite fashion item
Okay here goes nothing. I wasn’t that much of a fashionista in my childood. Actually I was a skater/hardrocker/goth so I basically despised everything that had anything to do with fashion. However, I did have a period of time during which I wore loads of bracelets. The spikey, plastic barbed wire kind of bracelets. I have been looking all over my house and harddisk for an image of it and this was the one that came closest (excuse the gesture, I was very ‘rock ‘n’ roll back then):

Favoriet snoep of snacks
Zoals sommigen van jullie misschien wel weten gingen mijn ouders uit elkaar toen ik zes jaar was. Mijn zus en ik waren om het andere weekend bij mijn vader thuis en het ‘snoep’ gedeelte was het beste deel van deze weekenden als je het mij vraagt. Mijn vader stopte ‘s avonds voor hij naar bed ging een videoband in de videorecorder zodat mijn zus en ik die de volgende ochtend samen film konden kijken en pa nog een beetje kon uitslapen. Hij verstopte dan de verpakking zodat we niet wisten welke film we zouden gaan kijken. En (en nu komt het beste deel) hij legde een mini mars/snickers/milky-way voor ons klaar als pre-ontbijt snack. Aangezien deze video-ochtenden één van mijn favoriete herinneringen zijn, zijn deze ‘mars-mini’s’ automatisch mijn favoriete snack!

Favourite sweet or snack
As some of you may know, my parents got divorced when I was about six years old. My sis and I used to spend every other weekend at our dad’s place and the best part of these weekends may be the ‘sweets’ part. Every night before he went to bed, our dad would put a videotape in the taperecorder for us to watch the next morning. He would hide the packaging so the video would be a surprise to me and my sister. And (beware of the best part) he would lay a mini mars/snickers/milky-way ready for us at the table as a pre-breakfast snack. Since this is one of the best memories I have, the ‘mars-minis’ are definitely my favourite childhood-snack.

Favoriete TV-sommercial
Bedenk goed wat je met je laatste rolo doet. Meer hoef ik denk ik niet te zeggen.

Favourite TV-commercial
This commercial doesn’t need much explanation for my Dutch readers, ’cause I think everyone knows it. But for my non-Dutch readers: this is a commercial for a sweet called ‘rolo’ and the slogan is: ‘Think hard on what you do with your last rolo’. With that in mind, just watch the clip.

Favoriete liedje
Hoewel ik dit ook wel een lastige vraag vond (mijn hele kindertijd was één en al muziek zo ongeveer) was dit het eerste nummer dat in me opkwam. ‘Hey Leonardo’ van Blessid Union of Souls was een liedje dat we altijd in de auto afspeelden met (alweer) mijn vader en mijn zus. We konden eindeloos door de Oisterwijkse bossen rijden met een cassettebandje in de autoradio met daarop onder andere dit nummer. Toentertijd was mijn vader net een muziek-DVD-collectie begonnen en ‘s avonds keek hij graag concerten op zijn grote TV. Wanneer dit liedje voorbij kwam dan zong hij altijd het hardste mee met de zin ‘My collection DVD’s’. Prachtige tijden waren dat!

Favourite song
Although I tought this was a rather difficult question as well (my childhood has been all about music, really) this song was the first one that popped into my head. ‘Hey Leonardo’ by Blessid Union of Souls was a song we used to play in the car with (again) my dad and my sister. We used to make endless drives through the forest of our hometown with a cassette tape in the radio. During that time, my dad was starting a music-DVD-collection and he used to watch concerts on his big screen. Whenever this song came on he always sang loudest to the part that says ‘My collection DVD’s’. Precious times, these were!

Nu is het mijn beurt om mensen te ‘nomineren’ om de Jeugdsentiment Tag in te vullen, dus daar gaan we:
So now it’s my turn to ‘nominate’ people to fill in the Nostalgia Tag on their blog, so here goes:

Yvonne of Mouseblossom
Mariko of Applepiepieces
Annelies of Allihoppa

Alles mag, niks moet jongens! Maar het lijkt me super leuk om jullie favoriete jeugdherinneringen te zien!
No pressure guys, but I think it would be awesome to see your favourite childood memories!

Sources: 1. Land van Ooit | 2. Donald Duck

 

Ik kan bijna niet geloven dat ik dit zeg, maar mijn artikel over het ‘Neon Museum’ van vorige week was het laatste in mijn roadtrip-serie. De spreekwoordelijke blog-koek is op. Nouja, bijna dan. Want tijdens onze roadtrip nam ik ook foto’s die niet goed pasten in de blogartikelen die ik eerder schreef. Maar ik kon het ook niet over mijn hart verkrijgen om ze niet met jullie te delen. Dus in dit artikel vind je een bijeen geraapt ‘zooitje’ aan roadtrip-foto’s. En ik proost nog even op de mooiste reis die ik ooit maakte en die altijd één van mijn favoriete herinneringen zal zijn.

I can’t believe I’m actually saying this, but with last week’s post about the Neon Museum, my blogpost-series about our USA-roadtrip has come to an end. Almost. Because during our trip, I also took a lot of pictures that didn’t properly fit into the posts I’ve written before. But I just couldn’t not share them with you. So here are some random roadtrip shots. And here’s to the best roadtrip ever, which will always be one of my favourite memories.

Ik vond ergens in Washington mijn nieuwe huis.
I found my new house somewhere in Washington.

 

We kwamen deze ‘Devil’s Cove’ tegen tijdens onze wandeling naar Cape Disappointment.
We stumbled upon ‘Devil’s Cove’ during our walk to Cape Disappointment.

 

Een super leuk koffiezaakje in het plaatsje Eugene.
An awesome little coffeeshop in the town of Eugene.

 

In hetzelfde plaatsje vond ik deze kleine kolibrie in de stoep verwerkt.
In the same town, they had this little hummingbird cemented in the sidewalk.

 

We vonden een bergje luie zeehonden op het strand.
We found a pile of very lazy seals on the beach.

 

Het dak van het aquarium in Monterey (mocht je ooit naar California gaan dan is dit écht de moeite waard om te bezoeken!)
The roof of the Monterey Aquarium (which is really worth a visit when you’re in California!).

 

Het uitzicht tijdens één van onze geweldige etentjes.
The view during one of our amazing dinners.

 

Een uithangbord bij ‘Buck Owen’s Crystal Palace’. Dit is een Western-gelegenheid die er echt fantastisch uitziet (zowel van binnen als van buiten).
A sign at ‘Buck Owen’s Crystal Palace’, which is a Western-kinda venue and is absolutely awesome!

 

We kwamen terecht in een mini-dorpje (lees: 2 panden) vlak voordat we Death Valley binnenreden. Maar wát een cadeautje!
We landed in this town (well, ‘town’: there were two buildings there) just before we entered Death Valley.

 

Een neon-sign op Santa Monica Pier.
A neon-sign on Santa Monica Pier.

 

Een beetje Las Vegas. Ik vond dat ik niet voldoende fatsoenlijke foto’s had om een heel artikel aan Las Vegas te wijden, maar deze wilde ik jullie niet onthouden. De meeste zijn van de ‘Freemontstreet Experience’, een gedeelte dat in Downtown Vegas ligt en wat naar mijn idee een stuk specialer is dan The Strip. Maar ik kan bevooroordeeld zijn door de ouderwetse neon-signs.
A little Las Vegas. I did not have quite enough good photo’s to make an entire post about Las Vegas, but I did want to share these, which are mostly of ‘The Freemontstreet Experience’, in downtown Vegas.

Zoals sommigen van jullie misschien wel weten zijn ‘neon-signs’ één van mijn favoriete dingen aller tijden. Ik vind het daarom ook super jammer dat we er hier in Nederland zo weinig hebben, terwijl je er in de States (bijna) letterlijk en figuurlijk over struikelt. Dus toen ik hoorde dat er in Las Vegas een ‘neon-sign kerkhof’ was wist ik: hier móet ik heen! En hoewel we het in Vegas erg naar ons zin hebben gehad (deze stad is ontzettend gaaf en behoorlijk verschrikkelijk tegelijkertijd) kan ik met recht zeggen dat ‘The Neon Museum’ echt HET hoogtepunt is geweest van onze tijd in ‘Sin City’. Want er gaat niets boven een stapel roestig metaal, prachtige typografie en een stuk geschiedenis.

One of my absolute favourite things of all time is neon signs, as some of you may already know. I’m sad to see we don’t have many here in The Netherlands, whereas in the U.S. it’s really hard to not see them. So when I heard there was a ‘neon-sign graveyard’ in Las Vegas I just knew I had to go there. And although our time in Vegas was nice (Las Vegas is totally awesome and pretty horrible at the same time), I can honestly say that ‘The Neon Museum’ was THE highlight of our time in ‘Sin City’. ‘Cause nothing beats a whole lot of old metal, beautiful typography and loads of history.

 

Voor degenen onder jullie die mijn kraam hebben bezocht op de verschillende markten waar ik de afgelopen tijd heb gestaan zijn ze wellicht niet nieuw. Voor de rest van jullie, mag ik jullie voorstellen aan de nieuwste ‘baby’ van de ‘franje familie’: broches! Deze broches zijn gemaakt van plastic en ze zijn afgewerkt met een glanzend glazuur voor extra bescherming. Ze zijn vanaf nu te koop in mijn Etsy shop.

For those of you who have been visiting my stall at the markets I have been this past few months they may not be new. To the rest of you, let me introduce you to the newest ‘baby’ of the ‘franje family’: brooches! These brooches are made of plastic and are all finished with a glossy transparent resin for protection. They are now for sale in my Etsy shop.

 

 

 

 

Na zes (!) artikelen die volledig gewijd zijn aan de staten die John en ik tijdens onze VS-roadtrip hebben bezocht is deze zevende, over Nevada State, de laatste. We waren niet heel lang in Nevada dus we hebben er niet super veel gezien. Maar wederom: wat we er gezien hebben was prachtig en weer zó anders dan wat we in Washington, Oregon en Californië tegenkwamen. Hier zijn onze Nevada avonturen:

After six (!) blogposts entirely devoted to the states John and I visited during our USA roadtrip, this seventh one, about the state of Nevada, is the final one. We weren’t in Nevada or a very long time so we didn’t see very much over there, but it was yet again so beautiful and so very different from what we’ve seen in Washington, Oregon and California. So here are all of our Nevada adventures:

Red Canyon
Tijdens de rit van Death Valley naar Las Vegas kwamen we ‘Red Canyon’ tegen. Dit is een behoorijk grote rotsformatie die (de naam zegt het al) rood is. Er was een erg leuke ‘scenic route’ door het gebied uitgestippeld die je met de auto kon afleggen dus dat deden we. Er werd aangegeven dat je tijdens de rit weleens landschildpadden tegen zou kunnen komen. Oh yes! Natuurlijk hadden deze schildpadden net op het moment dat wij er waren een super geheim theekransje of zo want ze waren werkelijk nergens te bekennen. Dus toen hebben we maar voornamelijk van het uitzicht genoten.

Red Canyon
During our drive from Death Valley to Las Vegas, we stumbled upon ‘Red Canyon’.
A particularly large rock formation which is, well, red. There was a lovely scenic route you could drive (which we did) and during which your chances were likely to spot some turtoises. Heck yeah! Of course, while we were there, all turtoises were having some secret teaparty somewehere because they were nowhere to be found. We did enjoy the scenery though.

 

The Hoover Dam
Het in real life zien van deze dam stond hoog op John zijn prioriteitenlijstje. Hoewel het best een aardige tijdsbesteding was (alles is daar zo ontzettend groot dat je je echt een miezerig toeristje voelt) was het zo verzengend heet die dag dat ons bezoek ook niet bijzonder lang heeft geduurd.

The Hoover Dam
Seeing this dam in real life was high on John’s priority-list. Although it was a pretty okay visit (everything is so big that you feel like a very tiny tourist) it was so torrid that day that our visit wasn’t very long.

 

Ik vind het ZO leuk dat ik vandaag mag aankondigen dat ik op 20 december een workshop ‘Kerst in een kopje’ ga verzorgen bij Elle Aime in Rotterdam. Samen met de fantastische Lisa ga ik het ouderwetse, suffe kerststukje in een nieuw jasje steken: Een vintage/illustratie jasje. Want we gaan niet alleen aan de slag met plastic boompjes en gedroogd mos, maar ook met vintage servies je eigen illustraties! Ben je benieuwd hoe dat er uit gaat zien? Hier onder vind je een aantal voorbeelden die ik zelf heb gemaakt. Als je meer informatie wilt over de workshop of als je wilt reserveren, klik dan hier. Tot 20 december!

I am SO excited today to announce that on december 20th, I will be hosting a workshop at the lovely shop ‘Elle Aime’ in Rotterdam, The Netherlands. Together with the lovely Lisa, we will be making christmas decorations in vintage tableware. But not just with fake plastic trees and dried mosses, but with your own illustrations! Wondering what it’s going to look like? Below are some examples of things I made. If you want more information about the workshop or if you want to make a reservation, click here (Dutch only). See you december 20th!

Ons bezoek aan Los Angeles was voor mij één van de dingen waar ik het meest naar uitkeek tijdens onze roadtrip. En dat was niet voor niets want de stad bleek uiteindelijk nog leuker te zijn dan ik dacht. Hoewel Portland dan misschien bovenaan mijn lijstje is geëindigd, is Los Angeles ook echt een hele gave stad. En ik moet zeggen dat ik had verwacht dat de mensen niet heel aardig zouden zijn omdat ze het allemaal te druk zouden hebben met zichzelf. Voor bepaalde delen van de stad was dit waar, maar in andere delen zijn we de aardigste mensen ‘ever’ tegengekomen.

Visiting the city of Los Angeles was one of the things I was looking forward to the most during our roadtrip. And for good reason, because it turned out to be even better than I thought. Although Portland might be at the top of my list, Los Angeles is a wonderful city too. And I must say that I thought the people would not be very nice and everyone would be extraordinarily busy with themselves. This assumption was true for some parts of the city, but in most places the people were as nice as they will ever be.

 

The Piñata District
Dit deel van L.A. bezoeken had (samen met Disneyland. Ja, ik ben een groot kind) mijn grootste prioriteit. Dit is ZO’N leuk deel van de stad en het is ook nog eens helemaal niet toeristisch. Sterker nog: toen de recepioniste van ons hotel ons bij het uitchecken vroeg wat we precies allemaal gezien hadden in de stad was ze verrast dat we in het piñata district waren geweest. Je vraagt je af wat het piñata district precies is? Nou, het is een Mexicaanse wijk die bol staat van de groothandels in feestartikelen. En wat is er nu een ‘Mexicaanser’ feestartikel dan een piñata? Juist: niets.

The Piñata District
Visiting this part of L.A. was my priority number one (together with Disneyland. Yes, I am a big child). This is SUCH a fun part of this city and not tourist-y at all. Even better: when the receptionist of our hotel asked us what parts of the city we had visited upon checking out she was very surprised to hear that we went to the piñata district. You’re wondering what the piñata disctrict is? Well, it’s a Mexican district that is filled with party-supply wholesale companies. And what is more Mexican about a party than a piñata? Right: nothin’.

 

Hoewel ik mezelf ontzettend gelukkig prijs met het feit dat ik het leven leid dat ik altijd wilde, heb ik soms wel het gevoel dat ik zo weinig bijdraag aan de wereld. Okay, ik eet zelden vlees, ik ben super goed voor dieren, ik laat nooit het licht aan op een plek waar ik niet ben op dat moment, ik douche niet langer dan vijf minuten en als het even kan koop ik biologisch voedsel.
Maar toch. Ik ben geen chirurg. Ik ben geen mensenrechten-activist. Ik ben geen politicus. Ik red geen mensenlevens. Ik ben ‘maar’ een illustrator. Ik maak mooie dingen.

Ik worstel soms met het gevoel dat ik weinig doe om de wereld een beetje beter of mooier te maken. Een deel van deze gevoelens zal er altijd zijn, maar een ander deel bestaat sinds onze roadtrip niet meer. Een heel bijzonder onderdeel van onze roeadtrip mag ik wel zeggen. Een deel waar ik jullie nog niet eerder over verteld heb. Maar dat ga ik nu doen.

Het begon allemaal twee jaar geleden, toen ik online een vrouw ontmoette. Myla heet ze. Myla stuurde mij via Etsy een berichtje en ze vertelde me dat ze bezig was met het oprichten van een alpaca ranch waar ze ongeneeslijk zieke kinderen zou gaan ontvangen. Het doel van de ranch was de kinderen daar een onbezorgde en pijn-vrije dag te bezorgen, midden tussen de alpaca’s. Ze zocht wat kunst om de ranch me aan te kleden en kwam bij mij terecht omdat lama’s en alpaca’s zo’n groot onderdeel uitmaken van mijn illustratorschap.
Buiten het feit dat ik het hele idee van de ranch de beste uitvinding ooit vond, genoot ik ontzettend van het idee dat mijn illustraties misschien wel een lach op het gezicht van een ziek kind konden toveren. Dit gaf me het gevoel toch een soort van ‘dokter’ te zijn.

Ik besloot Myla en de ontwikkelingen van de ranch te volgen en ik was super blij om te lezen dat ze afgelopen lente haar eerste ‘officiële’ kleine gasten kon ontvangen. Dit was zo’n speciaal moment voor Myla (en eerlijk gezegd voor mij ook wel een beetje).

Toen John en ik besloten om op roatrip te gaan hebben we Myla gevraagd of ze ons misschien wilde ontmoeten. De ranch ligt in Washington, in een plaatsje waar we praktisch langs zouden komen. Myla keek er erg naar uit ons eindelijk in real-life te ontmoeten en dus stonden we op een doodgewone avond in juli ineens op tussen de alpaca’s.
Ik kan met recht zeggen dat dit één van de mooiste en meest bijzondere ervaringen in mijn leven is geweest. Hoe Myla met de alpaca’s omgaat (die naar haar luisteren zoals haar honden dat doen), hoe de ranch eruit ziet, de hele ervaring. We waren er van ondersteboven. Ik denk niet dat ik ooit iemand met zo’n groot hart heb ontmoet.

Voordat we daadwerkelijk naar de ranch gingen had ik gepland uitgebreid te fotograferen en een compleet blogartikel over ons bezoek te maken. Maar Myla had het erg druk en uiteindelijk hadden we maar een uurtje samen. Ik heb mijn camera meegenomen, maar ik heb hem niet gebruikt. En om eerlijk te zijn was dat ook wel een kleine mijlpaal voor me. Want voor het eerst in jaren leefde ik in het moment. Niet die paar weken verder dat ik een blogartikel zou maken. Ik gaf niks om foto’s maken. Of om een mooi blogartikel schrijven. Ik gaf alleen om het ‘daar zijn’, om die momenten met Myla en ‘de meisjes’ te delen, om de gesprekken die we voerden en hoe we praatten alsof we elkaar nooit meer zouden spreken. Maar iets in mij zegt dat dat niet waar is. Ooit zien we elkaar weer.

De foto’s die je in dit artikel ziet zijn gemaakt door Myla. Als je meer informatie wilt over haar, haar ranch of haar prachtige ‘meiden’, klik dan hier.

Although I consider myself one of the luckiest girls in the world to live the life I’ve always wanted, I sometimes find myself thinking I do not contribute a lot to the world. Okay, I hardly eat any meat, am seriously kind to animals, I do not leave the lights on in places I’m not present at that time, I take showers that are shorter than five minutes and I buy organic food whenever I can.
But still. I am not a surgeon. I am not a human rights activist. I am not a politician. I do not save people’s lives. I am ‘just an illustrator’. I make pretty stuff.

I sometimes struggle with the fact that I feel like I’m not doing much to make the world a better place. Part of these feelings will probably always remain, but some of these feelings have ceased to exist after our roadtrip. A very special part of our roadtrip that is. Maybe even the best part. The part that I haven’t told you about yet. But I will tell you about it now.
It all starts two years ago when I met a woman online named Myla. Myla contacted me about my work through Etsy and she told me that she was setting up an alpaca ranch where she would receive children with a serious illness. The goal of this ranch is that children can have a day without worries or pain, surrounded by alpacas. She was looking for some artwork for the ranch and seeing as llama’s and alpaca’s are such a big aspect of my illustration-career, she found me. And I am so glad she did.

Aside of the fact that I thought the idea of this ranch was the best idea ever, I loved the thought that my illustrations would put a smile upon these children’s faces. That gave me the idea that I might be a ‘doctor’ after all.
I decided to follow Myla and the developments of the ranch and I was so happy to read that this spring, she received her first ‘official’ guests at the ranch. This was such a special moment for her (and for me too, to be honest).
When John and I decided to make this roadtrip, we kindly asked Myla if she would want to meet us. The ranch is based in Washington, in a town we would basically pass through on our way. Myla was stoked to meet us in real life and so, on an evening this July, we visited the ranch.

I can honestly say that this was one of the most precious experiences I have ever had. The way Myla treats the animals (who basically listen to her like dogs would), the looks of the ranch, the experience. Our minds were blown. I don’t think I have ever met anyone with such a big heart before in my life.
Before going there I had planned to take loads of pictures and make a whole blogpost about it. But Myla is a very busy person and we only had about an hour to see her. I took my camera, but I didn’t use it. And that was sort of a milestone for me too. Because for once in years I lived in the moment. I didn’t care about taking pictures, making a nice-looking blogpost. All I cared about was being there, sharing these precious moments with Myla and ‘The Girls’, and talking like we would never talk in real life again. But something tells me we will meet again in the future.

The pictures you see in this post are made by Myla. If you would like more information about her, her ranch and her wonderful girls, click here.

 

Joepie! Nadat ik jullie vorige week deel één van onze Californië avonturen heb laten zien is het vandaag tijd voor deel twee! Dit artikel staat bol van de woestijn, cactussen en…dinosaurussen. Echt.

Yay! After showing you part one of our California adventures, today it’s time for my second post about California State, which is full of desert, cacti and…dinosaurs. Seriously.

Death Valley
Ik heb jullie al een paar dingen verteld over onze tijd in Death Valley in de column van vorige maand. Voor wie dit niet gelezen heeft: het was er HEET. Op de dag dat wij er waren was het er zo’n 50 graden. Man, ik had op een bepaald moment het gevoel dat ik smolt. Maar het was het allemaal zó waard, want Death Valley is prach-tig. En als ik zie hoe veel verschillende soorten landschappen dit park biedt is het naar mijn mening alles behalve dood.

Death Valley
I have told you some of the things that happened in Death Valley in last month’s recap. For those of you who did not read it: it was HOT. To say the least. The day we were there, it was about 121 degrees. Boy, I felt like I was melting at some point. But it was all very much worth it, because Death Valley is absolutely stunning. And judging by the fair amount of different sorts of landscapes, it looks far from dead to me.

 

Petite Route 66
Het rijden van de hele Route 66 staat al een hele tijd op mijn reis-verlanglijstje. Hoewel dat niet het doel van deze reis was is het ons toch gelukt er een aantal mijlen van te rijden toen we van Las Vegas naar Palm Springs reisden. Onze reisgids beloofde ons gouden bergen van verlaten diners en vervallen neon-signs. We zagen één soort-van-was-ooit-een-gebouw en dat was het dan. We konden onze lichte teleurstelling niet onderdrukken. Tot we bij het legendarische benzinestation ‘Roy’s’ in het plaatsje Amboy aankwamen, wat wél precies was wat we ons ervan hadden voorgesteld. Hoewel de benzinepomp een glorieuze geschiedenis heeft is het nu meer vergane glorie, maar hey: het supergave neon-sign stond er nog en dat is zo ontzettend fotogeniek!

Petite Route 66
Driving the whole Route 66 has been on my travel-wishlist for a long time. Although that was not the intention of this trip, we could actually drive a few miles along the 66 when traveling from Las Vegas to Palm Springs. Our travelguide promised loads of abandoned diners and broken neon signs. We found one broken-down has-been venue along the few miles we drove the route and that was about it. We were sort of diappointed about that, until we reached the famous ‘Roy’s’ gas station in the town of Amboy. This place has a rich history which is just a bunch of faded glory nowadays. But hey; the super-awesome neon sign is still there and it is soooo photogenic!

 

Joshua Tree National Park
Het heeft een paar pogingen gekost maar uiteindelijk is het ons toch gelukt om Joshua Tree National Park te bezoeken. Hoe dan? Nou, we verbleven een aantal dagen in Palm Springs, wat echt een oase middenin de woestijn moest zijn. Dat is het ook, maar niet toen wij er waren. We keken ontzettend uit naar even een paar dagen niks doen (buiten Joshua Tree National Park bezoeken) en lekker aan het zwembad hangen. Dat ging niet helemaal volgens plan, want net die paar dagen dat wij in Palm Springs waren werd het gebied getroffen door hevige regen en onweer met kans op overstromingen. En bedankt. Weinig zwembad-hangen voor ons dus. We hebben op een dag gepoogd Joshua Tree te bezoeken, maar eenmaal daar aangekomen (door een hoosbui op de snelweg die echt niet grappig was) werden we door een park ranger teruggestuurd omdat ze onze veiligheid in het park die dag niet konden garanderen. Toen zijn we maar gaan bowlen en naar de bioscoop gegaan. Gelukkig was het de volgende dag beter weer en dus keerden we terug naar Josia Tree National Park. En wat ben ik blij dat we dat hebben gedaan. Het is daar echt schitterend, de Cholla Cactus Garden in het bijzonder. Deze cactussen zien er super aaibaar uit, maar zijn ronduit ‘evil’.

Joshua Tree National Park
We had to give it a few goes, but eventually we managed to visit Josuha Tree National Park. Why? Well, we stayed in Palm Springs for a few days, which is supposed to be a desert resort. We were very much looking forward to chilling by the pool and not doing much for a few days (except visit Joshua Tree National Park). That didn’t quite work out as planned, since throughout our whole stay in Palm Springs there were rain- and thunderstorms and flashfloods all over the place. Thank you. No pool-hanging for us. We travelled out to Josua Tree one day and once we were there (through heavy rain on the highway, which was no joke), one of the park rangers advised us to come back another day, since it might not be safe to enter the park. So instead we went bowling and we went to the cinema. Luckily, the next day the weather was good, so we headed back out to Joshua Tree National Park and I’m so glad we did. It is absolutely amazing, especially the Cholla Cactus garden. These Cacti look so cuddly when in fact they are seriously evil.

 

De dinosaurussen van Cabazon
Op weg naar Los Angeles (waarover volgende week meer) kwamen we deze ENORME dinosaurussen tegen (wie mijn artikel over onze selfies heeft gelezen komt ze misschien bekend voor). We móesten gewoon even de auto uit om wat foto’s te maken. En het leukste is nog dat in de buik van één van deze dinosaurussen een winkeltje zat waarin allerlei soorten plastic dinosaurusjes verkocht werden. Super tof!

The Dinosaurs of Cabazon
On our way to Los Angeles (which I will be telling you about next week) we came across these HUGE dinosaurs (for those of you who have seen my post about our selfies, they might look familiar). We just had to get out of the car and take some pictures. The best part is, one of those dinosaurs actually has a shop in it’s belly, in which they sell all kinds of plastic dinosaurs. Awesome!

 

Toen ik nog een klein meisje was nam ik altijd stapels ‘spullen’ mee terug van vakantie. Wat versta ik onder spullen, vraag je je af? Nou, bijvoorbeeld: Snoep papiertjes, kassabonnetjes, flyers, suikerzakjes, visitekaartjes, entreekaartjes, plattegronden, veertjes en kiezelstenen. Je kunt het zo gek niet verzinnen of ik nam het mee naar huis. Het achterliggende idee was altijd dat ik er, eenmaal thuisgekomen, een plakboek mee zou maken. Maar de waarheid is dat het daar eigenlijk nooit van kwam, dus wanneer ik mijn kamer opruimde een halfjaar nadat we terugkwamen van vakantie belandde de complete collectie in de prullenbak. En ik vroeg me af waarom ik al die ‘zooi’ überhaupt mee naar huis had gezeuld.

Ik moest mezelf ervan weerhouden hetzelfde te doen met onze Amerika roadtrip. Daarom had ik van tevoren besloten een digitaal ‘plakboek’ te maken van alle dingen die ik zou verzamelen. (Bijna) elke dag fotografeerde ik wat ik die dag had gevonden, gekocht of gekregen. Op die manier hoefde ik niet alles mee naar huis te nemen (op mijn souvenirs na dan) maar zou ik ook niet vergeten wat ik allemaal verzameld had. Win-win situatie!

One of my vacation traditions ever since I was a little girl is bringing home piles of ‘stuff’. Define stuff, you say? Alright, here we go: Candy wrappers, cash receipts, leaflets, sugar packets, business cards, entrance tickets, maps, feathers and beach pebbles. You name it, I collected it. The idea was always to put together a scrapbook with all these knick knacks once I would be back home. Truth is, this never actually happened, which meant that when I would clean up my room six months after we returned from vacation, the complete collection of great memories ended up in the trash can. And I was left simply wondering why I had taken the junk home in the first place.
I had to deter myself from doing the same with our U.S. roadtrip this year, which is why I decided to make a digital ‘scrapbook’ of all the things I have collected: I photographed all of my collected, bought or given ‘junk’ (almost) every day. That way I didn’t have to take everything home with me (except for my souvenirs) but I also would not forget about the things I collected. Win-win situation!