Dit is een officiële mededeling. Nee, grapje. Het is wel een hele leuk mededeling want op zaterdag 13 december zal ik mijn items verkopen tijdens de Mini Markt bij Elle Aime in Rotterdam. Samen met een boel andere leuke designers maken we er het gezelligste kerst-shop-festijn-ooit van. Beloofd. Dus kom vooral gezellig langs!

This is an official announcement. No, just kidding. It’s an awesome announcement though, because on saturday december 13th, I will be selling my items at the lovely Shop Elle Aime in Rotterdam, The Netherlands. Together with lots of other cool designers, we’ll make it the best christmas shopping event ever, so be sure to drop by!

The images in this post are made by Lisa Manuels.
De afbeeldingen in dit artikel zijn gemaakt door Lisa Manuels.

Wanneer jullie mijn Twitter ‘biografie’ lezen dan zul je zien dat ik mezelf tot ‘Inexhaustible Entrepreneur’ heb uitgeroepen: een Onvermoeibare Ondernemer. Want dat ben ik.
Want wanneer ik niet werk, dan denk ik aan werk. Wanneer ik niet blog, dan denk ik na over leuke onderwerpen om over te bloggen. Wanneer ik de afwas doe zoek ik in mijn hoofd naar ideeën voor nieuwe producten. Bot gezegd: Ik werk nooit niet. Dat is dus altijd. En daar houd ik van. Want ik BEN mijn werk. Maar bij zogezegd ’24/7′ werken komt een heleboel kijken. Een heleboel dingen die je eigenlijk nooit ziet. Dingen die er onlosmakelijk mee verbonden zijn, of ik dat nu leuk vind of niet. En deze dingen wil ik graag met jullie delen.
Ik weet dat ik niet Bill Gates ben. Ik heb geen levenslange ervaring. Ik heb (nog) geen legioen aan volgers. Maar wat ik wel heb is ervaring met alleen werken. Met voor mezelf werken. Met werken voor opdrachtgevers. Met het hebben van discipline. Met doorzetten. Met ondernemer zijn en hoe ik dat zie en ervaar: want het ondernemerschap heb ik mezelf aangeleerd. En hoewel ik nog een heleboel te leren heb (wie niet?), heb ik ook het gevoel dat ik een hoop te delen heb. Dus vorige week besloot ik eens te peilen of er interesse is voor deze verhalen. Of jullie het zien zitten dat ik deze ervaringen met jullie deel.
Die interesse is er. Daarom introduceer ik vandaag: ‘Biz Babble’: een nieuwe blog-serie over mijn mening over het ondernemerschap en hoe ik met bepaalde zaken omga. Zaken zoals hoe ik mijn creatief brein ‘goed doorvoed’ houd, hoe ik mijn blog draaiende houd terwijl ik daar eigenlijk geen tijd voor heb, hoe ik omga met negativiteit, wat ik doe als ik me eenzaam voel…
De lijst met onderwerpen gaat maar door, MAAR: ik wil heel graag van jullie horen waarover jullie willen dat ik schrijf. Dingen die je altijd al hebt willen weten. Dingen over mij. Over het ondernemerschap. Of allebei. Als je een idee hebt, laat het achter in de comments en ik zet het op mijn lijstje!

When you read my Twitter bio, you will find that I pronounced myself an ‘inexhaustible entrepreneur’. Because I am.
When I’m not working, I’m thinking about work. When I’m not blogging, I’m brainstorming for subjects to blog about. When I do the dishes, I browse my head for new product ideas. Bluntly said: I am never not working. Ever. And I love it. Because I AM my work. With working, let’s say, 24/7 also come a lot of things you don’t see from the outside. But things that come with entrepreneurship, whether I like it or not. And I want to share those things with you.

I know I’m not Bill Gates. I don’t have a lifetime of experience. I don’t have legions of followers (yet). What I do have is experience with working alone. With creating for myself. With working with clients. With discipline. With pushing through. With being an entrepreneur and how I see and experience that: because I taught myself how to be one. And although I still have a lot to learn, I also have the feeling that I’ve got a lot to share with you guys. So last week, I decided to see if there was any interest in me sharing my entrepreneur-experiences with you on this blog.
Well, there was. Which is why today, I’m introducing ‘Biz Babble’: A new blog series about my thoughts on entrepreneurship and how I deal with certain things. Things like what I do to keep my creative brain fed and healthy, how I keep my blog going when I actually don’t have time to spend on it, how I deal with negativity, how I stay motivated, what to do in case I get lonely…
The list of subjects goes on and on, BUT: I would love to hear if there’s anything you would like me to write about. Things you’ve always wanted to know. About me. About being an entrepreneur. Or both. If you do, please leave them in the comments and I’ll put them on my list!

P.S: The first edition of ‘Biz Babble’ will be online next week!

 

Mijn duivenbeursje staat deze maand in Eigen Huis & Interieur. Op een speciale duiven-trend pagina nog wel! Hoera!
(Wil je zelf ook zo’n kekke beurs? Hier kun je ze kopen).

My pigeon clutch is featured in the Dutch interior magazine ‘Eigen Huis & Interieur’ this month. On a special pigeon trend-page that is. Hooray!
(Want a clutch all for yourself? They are available here).

Zoals sommigen van jullie misschien al weten won ik de portfoliocheck van Studio100% op het Snorfestival (georganiseerd door Uitgeverij Snor) afgelopen september. De prijs die ik won was het illustreren van een project voor Bloemenbureau Holland. Elke maand publiceert Bloemenbureau Holland een zogeheten ‘Bloemlezing’: een geïllustreerd gedicht over een bloem die in die maand volop verkrijgbaar is. Zodoende illustreerde ik een prachtig gedicht van Kim Triesscheijn over de even mooie ‘Lisianthus’.
En het beste komt nog: deze bloemlezing is namelijk beschikbaar als gratis digitale download, zodat je een vriend of familielid (of allebei) een virtueel bosje bloemen kunt sturen! Je kunt de illustratie hier downloaden.

As some of you may already know, I won a portfolio check by Studio100% at the lovely Snorfestival (hosted by Snor Publishers) this september. The prize I won was getting to do a project for ‘Bloemenbureau Holland‘ (which is basically the Dutch Flower Association). This organization publishes a poem about a certain flower every month, and each month asks a different artist to illustrate this poem. This month, that illustrator is me and I got to make an illustration for a poem (in Dutch) by the wonderful Kim Triesscheijn about a flower called ‘Lisianthus’.

And the best part is that this illustration is available as a free download! So you can send some digital flowers to your friends and family! You can download the illustration here.

Vorige week beloofde ik jullie een ‘making of’ artikel van mijn kerstkaart. Nou jongens, vandaag is de dag!
Deze kaart was zo’n typisch project dat in mijn hoofd super tof leek tijdens zowel de schets- als illustratiefase, maar waarvan ik me tegen de tijd dat de fotografie-fase aanbrak afvroeg waarom ik dit ook alweer in godsnaam had verzonnen. Leuk hoor, zwevende kerstballen met daarop illustraties, maar hoe ik dat precies ging fotograferen, daar had ik nog niet zo goed over nagedacht (wees gerust; dit gebeurt me vaker). Er moesten dus nogal wat creatieve constructies bedacht worden (hetgeen niet goed geëindigd zou zijn zonder John, die zo lief was om te assisteren op de fotografie-dag) om de klus te klaren. Toen de boel eenmaal ‘hing’ stuitten we op het licht wat in deze tijd van het jaar niet al te best is (ik werk uitsluitend met daglicht) en het feit dat ik niet wilde dat de helft van mijn illustratie onscherp zou worden, iets wat toch niet al te makkelijk te vermijden was aangezien alles wat hing uiteraard niet stil bleef hangen (goh). Om een lang verhaal kort te maken: het viel niet mee en het heeft behoorlijk wat tijd gekost om de fotografie voor elkaar te krijgen.

Last week I promised you a ‘making of’ post about my christmas greeting card. Well, today’s the day folks!
This particular project was one of those that was nothing but awesome in my head and during sketch- and illustration-phase, but got me thinking ‘what the heck have I gotten myself into’ once the time came to photograph the illustration. Because strange little constructions had to be thaught up (which would not have ended well without John, who was my assistant during photographing) to get the job done. Then there was the light which is not that good around this time of year and the fact that I did not want half my illustration to be unsharp because of movement that was inevitable because all of the ornaments were suspended from a tripod-arm. Needless to say: it took quite some time to complete the photography phase.

Maar dan heb je ook wat. Dacht ik. Want toen het ‘er eenmaal op stond’ was ik niet zo blij als ik dacht. Nu kun je je afvragen: waarom deel je iets waar je niet blij mee bent? Nou, om te illustreren (ha-ha) dat bij mij ook niet altijd alles in één keer goed gaat. Want zo werkt het leven. Ik was dus niet zo blij. Want toen mijn afbeeldingen van de camera af kwamen zag het er allemaal best leuk uit. Maar toen ik eenmaal alle tape en draadjes digitaal had weggewerkt bleef er vooral heel veel blauwe ruimte over. Meer dan ik had gedacht. Begrijp me niet verkeerd: ik vond het idee van de kaart en de illustraties die ik ervoor had gemaakt nog steeds erg leuk, maar zoals het beeld er op dat moment uit zag vond ik de kaart gewoon niet goed genoeg om te laten drukken. Nadat ik even goed de tijd had genomen om ervan te balen raapte ik mijzelf weer bijeen en deed ik iets wat ik nooit eerder deed. Iets wat nodig was om mijn ontwerp te ‘redden’: ik monteerde er digitaal een andere achtergrond in. Hoewel ik geen voorstander ben van het digitaal in elkaar zetten van een beeld (meer daarover en over mijn werkwijze hier), in dit geval zorgde het ervoor dat ik weer van mijn ontwerp ging houden en dan mag het.

But once the photography was done, I wasn’t too happy with the result. Yes, unfortunately that happens every once in a while too. Because after digitally removing the strings and tape, there was a whole lot of empty blue space left; more than I thought there would be. I still liked the idea of the card and the illustrations I had made, but I just thought it wasn’t good enough to go to print as it was. So then I did something I have never done before, but what I thought was necessary to ‘save’ this design: I digitally edited a different background into my card. And although I’m not a big fan of taking these digital measures (more about that and the way I work here), in this case it made me fall in love with my christmas card allover again. And because of that, the measure was allowed.

Vind je mijn kaart leuk? Hier kun je hem kopen.
Like what you see? You can purchase this christmas card here.

Gegroet, vrienden. Dit is een boodschap vanuit de ruimte. Want de kerstkaart van dit jaar is ergens in het melkwegstelsel gefotografeerd. Nee, grapje. Ik fotografeerde hem natuurlijk gewoon in mijn studio, maar het tafereel speelt zich af hier ver, ver vandaan.Ik liet me inspireren door kerstballen en hoe ik in die vorm op een dag ineens een planeet zag. Het idee voor een ‘kerstkaart in de ruimte’ was toen heel snel geboren. Dus hier is hij dan! Hij is gedrukt op 300 grams metallic karton, wat net voor die extra kerstglitters zorgt. Hij is 98 mm breed en 210 mm lang en hij is vanaf nu verkrijgbaar in mijn Etsy shop! Wat vinden jullie ervan?

Oh en trouwens: als je goed naar de ‘luchtballon’ kijkt, dan zie je daar….mijn studio in gereflecteerd! Dit was onvermijdelijk bij het fotograferen van zo’n glanzend object en ik had ervoor kunnen kiezen het weg te werken in Photoshop, maar na lang twijfelen heb ik besloten het zo te laten. Ik vind het een leuke knipoog naar hoe mijn 3D werk tot stand komt. Anyway, als je meer wilt weten over hoe ik deze kaart heb gemaakt, volgende week komt er een ‘making of’ artikel online op deze blog!

Greetings, friends. This is a message from outer-space. Because this year’s christmas card is photographed, well, somewhere in the galaxy. Nah, just kidding. It’s been photographed in my studio of course, but the scene takes place far, far away from here.

I was inspired by christmas ornaments and how they can look like planets. Then the idea to create an outer-space christmas greeting card came very easy because of that. So here it is! It’s printed on a slightly metallic cardboard, which makes for that extra christmas sparkle. It measures 98mm x 210mm and it is now available in my Etsy shop! What do you think?

Oh and by the way: do you see the little gimmick in the hot air balloon? Yep, you got that right: you can see my photostudio reflected in it. I could have chosen to remove it digitally, but I thought it was a nice reference to how I make my 3D work. Anyway, if you want to find out more about how this card came to be, a ‘making of’ post will be online next week!

Sommigen van jullie zullen het misschien al wel gezien hebben, maar voor wie dat niet het geval is: afgelopen vrijdag is er een interview met mij gepubliceerd op de blog van Annelies: Allihoppa. Dus als je het leuk vindt om meer over mij en mijn manier van werken te weten te komen dan moet je het zeker eens lezen! Je vindt het interview hier.

Some of you might have read it already, but for those of you who didn’t: last friday an interview with me was published on the lovely blog of Annelies: Allihoppa. So if you’d like to know more about me and the way I work, be sure to read it. You can find the interview here. Oh, and keep your Google Translate at the ready, because it’s completely in Dutch!

Aangezien we deze week toch in Halloween-sferen verkeren op deze blog, besloot ik mij column van deze maand te wijden aan enge dingen. Want jongens, wat zijn er een hoop dingen eng in mijn leven. Hoewel het voor de buitenwereld weleens lijkt alsof ik alles prima voor elkaar heb, is dat dus lang niet altijd het geval (verrassing!). Want mijn leven (en ik denk dat van elke ondernemer) is nog weleens wat turbulent. En aangezien ik een natuurtalent ben in het ‘me zorgen maken’ over dingen is dat ondernemers-leven van mij niet altijd even goed voor mijn stress-niveau. Dus laat ik eens open kaart met jullie spelen over mijn angsten.

Since we’re in the Halloween-mood on the blog this week, I thought this month’s recap ought to be about scary things. Because boy oh boy, have I got some scary things going on in my life. Although it might seem like I’ve got everything figured out, it’s not always like that. Because my life (and maybe that of every entrepreneur) is rather turbulent. And since I’m a natural at worrying: this entrepreneur’s life is not always good for my stress-level. So let me be plain with you about some of my fears.

Geld.
Ik heb dus best wel een hekel aan geld. Ik denk er niet graag aan, ik praat er niet graag over en ik vraag er al helemaal niet graag om. Wanneer ik met een nieuw project begin is de geldkwestie altijd een domper op de feestvreugde. Het is een soort noodzakelijk kwaad. Natuurlijk wil ik geld verdienen met wat ik het liefste doe, maar het is moeilijk om een prijskaartje aan je eigen werk te hangen aangezien je vaak bevooroordeeld bent over je eigen kwaliteiten. Ik in ieder geval wel. De juiste prijs aan een project hangen kan echt heel lastig en eng zijn.
Afgezien van bovenstaande kwestie is geld in mijn leven ook eng omdat het niet in nette, regelmatige hoeveelheden binnenkomt. De ene maand heb ik ruim voldoende, de andere maand heb ik niks. En hoewel ik best prima met geld kan omgaan word ik altijd onzeker als er gedurende een wat langere periode niet zoveel binnenkomt. De twijfel slaat toe en dan vraag ik me af of er überhaupt nog wel projecten komen.

Money.
I basically hate money. I don’t like thinking about it, I don’t like talking about it, I don’t like asking for it. Whenever a new project comes along, the money-question always puts a strain on the fun. It’s sort of a necessary evil. Of course I want to make money with what I do, but it’s hard to put a price tag on your own product, seeing as you’re often sort of prejudiced about your abilities. Setting the right price for a project can be a real struggle sometimes.
Aside from that, money is also scary because it does not come in regular amounts in my life. One month I have plenty, the other month I don’t have any at all. I’m glad I can manage money in an ‘okay-kind-of-way’, but I get nervous whenever I haven’t done any big projects over a longer period of time. Insecurity strikes and I start thinking: what if there won’t be any big projects from now on?

Cijfers.
Over onzekerheid gesproken. Een groot deel van mijn onzekerheid schuilt in cijfertjes. Geen geld-gerelateerde cijfers deze keer, maar social-media gerelateerde cijfers. Bezoekersaantallen, bloglovin’ volgers, facebook-likers, instagram volgers. Als ik zo nu en dan een tijdje niet zo lekker in mijn vel en/of werk zit kan ik geobsedeerd raken door deze getallen. Dat is ontzettend stom en dat weet ik. Maar ik kan er dan niets aan doen. Als ik volgers verlies nadat ik een bepaald blogartikel heb gepubliceerd begin ik te twijfelen aan de inhoud van mijn blog. Als ik een instagram-foto maak die geen illustratie bevat en ik daarna volgers kwijt ben dan twijfel ik aan mijn achter-de-schermen-materiaal.
Wanneer ik voldoende projecten omhanden heb (iets wat goed is voor mijn zelfvertrouwen) dan kunnen die cijfertjes me werkelijk niks schelen; immers wordt in mijn workflow bewezen dat mensen wel degelijk geïnteresseerd zijn in wat ik doe. Maar als ik even wat minder te doen heb (ja, dat gebeurt ook nog steeds hoor) dan ga ik me altijd afvragen waarom dat zo is. Ik zoek de oorzaak altijd bij mezelf, terwijl die daar misschien wel helemaal niet ligt.

Digits.
Speaking of insecurity. A lot of my insecurity lies in digits. Not money-related digits, but social-media digits. Bloglovin’ followers, facebook-likers, instagram followers. When times get tough inside myself and my studio (which is every once in a while), I can totally obsess over these digits. It’s a stupid thing to do, I know. But I can’t help myself. When I lose followers after posting a certain blog-article I start doubting myself and the content of my blog. If I post an instagram photo that doesn’t have an illustration in it and I lose a follower after that: I start doubting my behind-the-scenes-material. Whenever I’ve got plenty of projects going on, I simply don’t have the time to worry about these numbers and truthfully, then I really don’t care: I’ve got enough people who like and want my work. But whenever I don’t have a lot to do (which also happens sometimes) I start wondering why that is. And I try to find the cause within myself, even it’s not there.

Verwachtingen.
Nog al zo eentje waar ik alleen maar mezelf de schuld van kan geven. Want elk project dat ik begin (of dat nu voor mezelf of voor een opdrachtgever is) begint met de vraag of ik wel aan mijn eigen verwachtingen kan voldoen. Ik ben altijd bang dat ik datgene dat ik in mijn hoofd heb niet op papier krijg zoals ik dat wil. En hoe vaak ik het tegendeel ook aan mezelf bewijs: ik begin al mijn projecten met de angst dat het niet lukt. Dat ik ineens niet meer kan tekenen of gewoon geen leuke ideeën meer krijg.

Expectations.
Another one, with nobody to blame for except myself. Because every single project I do starts with fear of my own expectations. I’m always afraid that whatever’s in my head won’t appear on paper the way I want it to. And no matter how many times I prove to myself that it actually does: I always start a project with the fear that I lost my ability to draw, or to even think up a creative idea.

De toekomst.
Ik heb de beste voor het laatst bewaard. Want het engste aspect van mijn leven zou zomaar eens mijn toekomst kunnen zijn. Want mijn toekomst verandert constant. Mijn toekomst ziet er elke week, misschien wel elke dag, anders uit. Want elke beslissing die ik neem in mijn carrière of privé-leven heeft invloed op hoe die toekomst eruit ziet. Begrijp me niet verkeerd: in principe is dat bij iedereen zo en dat weet ik. Maar ik ben niet iedereen. Er is een significant verschil tussen een negen-tot-vijf-baan en ondernemer zijn. Door de keuze te maken om voor mezelf te werken heb ik andere dingen in mijn leven moeilijk gemaakt. Zoals het krijgen van een hypotheek. En soms zit ik vast in dilemma’s als: wil ik een fantastische woning (lees: hypotheek) om in te wonen en misschien in te werken (als ik mijn ondernemerschap niet hoef op te geven voor een hypotheek) of wil ik mijn leven blijven leven zoals ik dat nu doe zonder concessies te hoeven doen? En zonder hip huis dus. Kleine beslissingen hebben dagelijks effect op mijn toekomst, maar ze maken me ook heel erg bewust van het feit dat ik de controle heb over mijn leven. Ik sta hier aan het roer. Ik. En niemand anders.

En hoewel dat soms best een beetje eng is (want ik ben ook de enige verantwoordelijke als ik een verkeerde beslissing maak) is dit ook oprecht leuk en spannend. Want ik vraag me af (zonder iemand te willen beledigen) hoeveel mensen met een negen-tot-vijf-baan die controle over hun eigen leven voelen. Veel mensen vinden dat ze ‘vast’ zitten in hun baan, hun leven. Ze accepteren dat als ‘iets wat nu eenmaal zo is’ en veranderen er niets aan. Mijn leven mag dan turbulent zijn, maar dat maakt het ook heel interessant. Ik begin het nemen van risico’s steeds leuker te vinden in plaats van eng. Als ze maar niet te groot zijn. Want als ‘natuurtalent in zorgen maken’ ben ik nog altijd liever ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.
Nu dat ik mijn hart heb uitgestort ben ik heel benieuwd naar wat er eng is in jouw leven. Laat jouw angsten achter in de comments.

The future.
But I saved the best for last. Because the scariest thing in my life might be my future. And it’s scary because it constantly changes. My future looks different every single week, sometimes every single day. Because every decision I make in my life or my career affects the future. Don’t get me wrong, I know this is kind of the same in everyone’s life, however mine is not everyone’s life. There’s a difference between having the security of a nine-to-five job and being an entrepreneur. By making the choice to work for myself, I made it really hard to ever get a mortgage. And I sometimes find myself stuck in de dilemma of what I want more: a great place to live in (and work in, if I don’t have to give up working for myself in order to get a mortgage), or being able to live my life exactly how I want it, with doing hardly any concessions. And with no awesome house. Simple decisions affect my future every day, but they also make me very aware of how I am also very much in control of my own life.

And although my future might be scary, it’s very exciting too. Because I wonder how many people in their nine-to-five jobs (no offense here) feel like they’re actually in control of their life. I often get the idea that people feel ‘stuck’ in their jobs, their lives and they see it as something that’s ‘just the way it is’ and don’t bother changing it. Whereas my life is turbulent, but very much exciting at the same time. I’m starting to like taking risks, as long as they’re not too crazy. Because as a ‘natural-worrier’, I’m still better safe than sorry.

Now that I’ve spilled the beans I would like to know what’s scary about your life. Please leave your fears in the comments.
 

Ik moet nog een beetje wennen aan het feit dat ik V.I.P. genoemd word (zo belangrijk vind ik mezelf nou ook weer niet), maar afgelopen zaterdag was ik uitgenodigd voor een heel special Dutch Design Week evenement.
Studenten van mijn oude grafische opleiding SintLucas hadden in het kader van de Dutch Design Week een pop-up hotel gebouwd op Strijp-S in Eindhoven. Ik was uitgenodigd om anderhalf uur in deze speciale hotelkamer te verblijven. Een hotelkamer die gedurende de Dutch Design Week vier keer van thema veranderde (en geloof mij: dat moet een hoop werk geweest zijn).
Tijdens ons verblijf (natuurlijk nam ik ‘partner in crime’ Anneloes mee) was het thema van de kamer ‘kitsch’, iets wat perfect bij mij en Anneloes past. Dit is wat we allemaal hebben meegemaakt:

I’m still getting used to the idea of being called a V.I.P. (I don’t consider myself that important), but last saturday, I was invited to a rather special Dutch Design Week event.
Students of my old graphic design school ‘SintLucas‘ set up a pop-up hotel during the Dutch Design Week and I was invited to spend ninety minutes in this special hotel room that switched themes four times during the whole of the Dutch Design Week (and believe me, that must have been a lot of work!).
During our stay (of course I brought my ‘partner in crime’ Anneloes), the theme was ‘kitsch’, which suits us very well indeed. Here’s what we’ve experienced:

We werden hartelijk ontvangen door de studenten in de ‘kitsch kamer’. Alle aankleding en inrichting (ja, ook de vele verschillende behangetjes) waren gemaakt door studenten. Het zag er echt super mooi uit allemaal!
We were welcomed by the students in the ‘kitsch room’. All decorations (including these awesome wallpapers) were made by students. The room was awesome!

 

Toen kregen we de opdracht om een kartonnen hertenkop in elkaar te zetten. Dit was nogal een puzzel, maar gelukkig had ik een ruimtelijk ontwerper (a.k.a. Anneloes) aan mijn zijde en samen hadden we de logica snel ontdekt.
Then we got the assignment to assemble a cardboard deer-head. This was quite the puzzle, but I was lucky enough to have a spatial designer (a.k.a. Anneloes) by my side and together we figured it out soon enough.

 

Daarna was het etenstijd! We kregen een prima maaltijd met als klap op de vuurpijl een een echte kitsch cupcake als toetje.
After that, it was dinner time. We had a lovely meal with, as the cherry on top, total kitsch cupcakes for dessert.

 

Tijdens het eten werden we even alleen gelaten, zodat we de kamer goed op ons in konden laten werken. Toen we klaar waren met eten liepen we wat rond en maakten we wat foto’s.
During dinner, we were left alone for a little while, to get a good look around. When we were done eating, we walked around some and took some pictures.

 

En er moest natuurlijk even een selfie gemaakt worden!
And of course, we could not resist taking a selfie.

Hoewel ik jullie meer dan up to date heb gehouden over onze Amerika-roadtrip is er een heleboel gebeurd sindsdien. We zijn inmiddels weer een maand of twee terug en sindsdien is het bijna niets dan werk wat de klok slaat. Maar dat is niet erg want de afgelopen weken gebeuren er heel veel leuke dingen rondom mij en franje design! Hier zie je wat ik allemaal heb uitgespookt:

(Als je trouwens up to date gehouden wilt worden met foto’s buiten deze fotoblogs, volg me dan op instagram: @verabertens).

Although I’ve been keeping you more than up to date (photo-wise) of our US-roadtrip adventures, a lot has happened since. We’ve been back for about two months now and since then it’s been all work and very little play. But that’s okay, because a lot of great things have been happening these past weeks! Here’s what I’ve been up to:

(If you want to be kept updated with photo’s on a regular basis, be sure to follow me on instagram: @verabertens).

 

Ik bezocht een oude leerlooierij in mijn voormalige woonplaats, die momenteel wordt omgebouwd tot nieuwe woon- en werkplaats.
I visited an old tannery in my former hometown, which is now being transformed into cool work- and living spaces.

 

Daar vond ik ook deze muur. Ooit wil ik ook zo’n muur in mijn huis.
I found this wall there. It would be awesome to have a wall like this in my home one day.

 

Ik at wat ‘after roadtrip’ troostvoer.
I had some after-roadtrip comfort food.

 

Ik had het heel druk met het voorbereiden van een workshop (die echt heel tof gaat worden!).
I was very busy preparing for an upcoming workshop (which will be awesome!).

 

Ik ging naar het Snor-festival!
I attended the Snor-festival.

 

En er is iets wat ik jullie nog niet verteld heb: ik deed mee aan een portfolio-speedcheck die werd georganiseerd door Studio 100% en een paar weken geleden kreeg ik te horen dat ik die check gewonnen heb! Dit houdt in dat ik een project ga doen voor Bloemenbureau Holland.
And here’s something I haven’t told you yet: I participated in a portfolio-speedcheck by the lovely ‘Studio 100%’ and I found out I won just a few weeks ago! This means I will be doing a project for the Dutch Flower Council.

 

Ik betrapte deze gorilla in een fotohokje.
I caught this little gorilla in a photobooth.

 

Ik breidde mijn productfamilie uit met broches.
I added some brooches to my product-family.

 

Ik maakte wat nieuw promotie-materiaal voor mezelf.
And made myself some new promotional material.

 

Ik had een kraam op het Seinfestijn in Haarlem.
I had a stall at the lovely Seinfestijn in Haarlem.

 

Ik trakteerde mezelf op een nieuwe gadget.
I treated myself to a new little gadget.

 

Deze jongen was onderdeel van een project dat ik heel snel met jullie mag delen.
This little fella was part of a project that will be online very soon.

 

Gelukkig was er ook een beetje tijd voor ontspanning: Ik was een dagje in de Efteling!
Luckily there was a little playtime too. I spent a day at the ‘Efteling’.

 

En ik begon aan de kerstkaart van dit jaar, die over een tijdje verkrijgbaar zal zijn. Ik kan alvast zeggen dat hij erg bijzonder is!
And I started working on this year’s christmas card, which will be available for purchase in a little while.