Het is hoog tijd voor een nieuwe fotoblog. Zonder verder gedoe vind je hier mijn bevindingen van de afgelopen weken.
It is high time for a new photoblog! Without further ado; here’s what I’ve been up to these past few weeks.

Ik had eindelijk de tijd om weer eens achter mijn weefgetouw te zitten.
I finally found the time to work behind my loom again.

 

Ik kocht vulling voor onze jukebox die er hopelijk op een dag komt.
I bought some music for our jukebox, which will hopefully be ours one day.

 

Deze fles wijn moet gewoon super goed zijn!
This just has to be the best wine ever!

 

Ik bracht een dag door in de Efteling.
I spent a day in a themepark.

 

Waar ze trossen vol ballonnen hadden, iets wat me altijd gelukkig maakt.
Where they had lots of balloons, which make me happy any day.

 

En waar ik duiven voerde.
And where I fed pigeons. I just love pigeons.

 

Deze eenzame lama vond ik tussen mijn cactussen.
I found this lonely llama between my cacti one day.

 

De beste lekkernij van de herfst; chocolade egeltjes!
Best fall treat ever; chocolate hedgehogs!

 

En ik heb gewerkt aan een aantal nieuwe projecten, waarvan hier een sneak-peek:
And I worked on some exciting new projects, of which you can find a sneak-peek here:

 

Afgelopen week was ik op de woonbeurs in Amsterdam. Vorig jaar was ik er voor het eerst en ik kwam tot de conclusie dat je er ook je hartje kunt ophalen als je geen concrete bouw- verbouw- of verhuisplannen hebt. Vandaar dat ik ook dit jaar weer ging om gewoon inspiratie op te doen. Hier vind je een beeldende opsomming van mijn bevindingen!

This past week I went to an event called ‘Woonbeurs’ in Amsterdam. It’s an event where you can find inspiration for everything that concerns interior and living. I went to the ‘Woonbeurs’ for the first time last year, and I found that you can eat your heart out there anytime; not just when you have plans of building-, cultivating- or moving house. With that in mind, I went there again this year just for inspiration and you can find a photographic summary of my findings below!

 

Volgens ‘vakantie-traditie’ creëerde ik een bescheiden ‘Italië-lama-invasie’!

In proper ‘get-away-tradition’, I created a little Italy llama invasion during my vacation!

Ik heb een mooie editie van Mercado de Belcrum achter de rug! Hoewel het weer ‘s morgens nog behoorlijk wat te wensen overliet, werd het in de middag toch nog een beetje zonnig.
Het was een drukke dag en ik heb het super naar mijn zin gehad met mijn gezellige buurvrouwen Renie, Katelijn en Desi!

Yesterday’s was one lovely edition of ‘Mercado de Belcrum’! Although the weather wasn’t very good in the morning, the sun decided to come and have a look in the afternoon.
I had a wonderful (and busy!) day with my neighbors Renie, Katelijn and Desi!

Na bijna 5 maanden wachten kan ik nu eindelijk melden dat Work/Life 3 uit is! Applaus!
Ondanks dat ik nog wacht op mijn eigen exemplaren leek het me leuk (en hoog tijd!) om mijn illustratie (en het verhaal erachter) met jullie te delen.
Houd je vast, hier gaan we!

Elke illustrator die een bijdrage heeft geleverd aan dit boek (100 in totaal) onderging een diepte-interview over hun werk en hun leven als illustrator. Op basis van dit interview heeft Janine (hoofdredacteur en stichter van Uppercase magazine en de Work/Life serie) elk van de illustratoren een eigen opdracht gegeven voor een illustratie.

Mijn opdracht was om een scène uit mijn leven te illustreren in mijn ruimtelijke techniek. Deze scène moest ik voor me zien als een etalage of een ‘still’ uit een animatie-film.
Ik was meteen helemaal verliefd op deze opdracht! Ik hoefde niet lang na te denken over welke scène ik wilde gaan illustreren; degene die ik gekozen heb is een van mijn mooiste herinneringen.

De illustratie die ik maakte (en die je hierboven ziet) is gebaseerd op de foto hieronder. Deze foto is genomen op een zomerdag bij mijn vader zijn chaletje in het bos. Hij heeft daar een paar jaar gewoond en deze jaren waren de mooiste van mijn leven (tot nu toe). Papa was de heg aan het snoeien en ik ‘assisteerde’ hem door in de kruiwagen te zitten en fris te drinken. Het is zo jammer dat mijn vader niet op deze foto staat, aangezien hij degene was die de foto nam, maar door deze illustratie is hij er toch een beetje bij.

After nearly 5 months of waiting for it to come out, I can now finally say the words: Work/Life 3 has been printed and officially published (round of applause)!
Although I am still waiting for my copies to arrive, I thought it would be nice to share my illustration (which I made especially for this book) and the story behind it.
Hold on tight; here we go!

So, every illustrator that contributed to this book (100 in total) underwent an in-depth-interview about their work and their life as an illustrator. Based on the outcome of this interview, the wonderful Janine (art-director and founder of Uppercase magazine and the Work/Life series) gave them the assignment for their illustration.
Mine was to create a scene from my life using my illustrative dimensional technique. I had to imagine it as a shop window display or a still from an animation.

I was instantly in love with this assignment! I didn’t have to think long about which scene from my life was going to be the one I wanted to represent, as it is one of the happiest memories I have.

The illustration I made (which is shown at the top) is based on the photo below. It is taken on a summer’s day, at my dad’s trailer in the woods. He lived here for a few years and those years were the absolute favorite ones of my life (so far)! Dad was pruning the hedge and I was ‘helping’ him by sitting in the wheelbarrow and drinking soda. It’s such a bummer my dad’s not in the picture, since he was the one taking it, but thanks to my illustration, he is there in the scene with me.

 

Voor wie mij (nog) niet op Facebook volgt kan het nieuws zijn dat ik vorige maand meer dan twee weken in Italië heb vertoefd.
Dit was voornamelijk om vakantie te houden (je hebt toch af en toe wat inspiratie-input en rust nodig), maar ik kon natuurlijk de mogelijkheid niet voorbij laten gaan om een illustratie te maken en deze te fotograferen in de o-zo-fotogenieke landschappen van Italië.

Dus; weken voor vertrek naar Italië begon ik met het maken van een illustratie met een kampeerthema. Toen het eenmaal tijd was om te gaan stapte ik met illustraties en op-locatie-foto-kit  (deze laatste nam zo veel ruimte in beslag in mijn koffer dat ik er uiteindelijk andere dingen voor thuis heb moeten laten, maar ach; elke vrouw pakt dingen in die ze uiteindelijk nooit draagt!) en al in het vliegtuig en het avontuur kon beginnen!

Er waren ontelbare mooie landschappen te vinden die allemaal even goed de omgeving konden vormen om mijn illustratie in te fotograferen, maar heel veel daarvan waren dusdanig gevaarlijk dat ik in de berm langs een drukke autoweg zou moeten liggen om een en ander goed op beeld te krijgen. Nu heb ik veel over voor mijn illustraties, maar het risico dat deze prent uiteindelijk een bidprentje zou moeten worden in plaats van een prent was mij iets te groot, dus we (John is doorgaans mijn lieftallige assistent tijdens het fotograferen) hebben besloten het uiteindelijke beeld te schieten op een ietwat veiliger locatie.

De definitieve foto (zoals hierboven afgebeeld) is gemaakt in Lerici en deze prent is vanaf nu verkrijgbaar in mijn Etsy shop.
Het leek me daarnaast ook leuk om nog wat ‘actiefoto’s’ met jullie te delen, evenals wat beelden die het net niet geworden zijn.

For those of you who don’t follow me on Facebook (yet), it might be news that I  spent over two weeks in Italy last month.
It was mainly vacation (gotta have that inspirational-input every once in a while), but of course I couldn’t pass on an opportunity to make an illustration that could be photographed in the wonderful Italian scenery.

So, weeks before actually leaving for Italy, I started illustrating a camping-scene. Once I was done and it was time to leave, I packed up my illustrations, photography-on-location-kit (which took up so much space in my suitcase that I had to actually decide to leave other things at home, but hey; every woman brings things she never wears on vacation!) and went for it.

There were countless beautiful locations where I could shoot the actual photo, but a lot of them involved lying in a roadside bank and risking becoming roadkill, so eventually, we (John usually assists when I’m photographing) decided to shoot this illustration on more safe locations, as it would be nice to actually be able to make it into something other than a funeral announcement.
The definitive version of the print (as shown above this article) was shot in the lovely town ‘Lerici’. This print is now available in my Etsy shop.
But I thought it would be nice to show you some ‘in-action-footage’, and shots that didn’t end up to be the actual art print.

 

Eergisteren was het Open Illustratoren Dag van uitgeverij Clavis; een dag waarop je als illustrator zonder afspraak kunt langskomen om je werk te laten zien. Een goede reden om eens een dagje Amsterdam te doen!

The day before yesterday it was Open Portfolio Day at Clavis Publishers; one of the biggest publishers of Belgium. On this day, illustrators could come by and show their portfolio to the publisher. This was a great reason to make a day trip to Amsterdam! 

 

Nadat ik mijzelf en mijn portfolio had gepresenteerd was het tijd voor taart bij De Bakkerswinkel! Helaas bedacht ik pas dat ik een foto wilde nemen toen ik al aan mijn worteltaart begonnen was, dus bij deze mijn excuses voor het taart-slagveld.
After presenting myself and my portfolio, we decided it was time for cake at ‘De Bakkerswinkel’. 
Unfortunately, I decided I wanted to take a picture of my carrot cake after I started eating it, so I apologize for the cake-battlefield. 

 

De rest van de middag hebben we wat rondgewandeld in het centrum en de eerste voorbereiding getroffen voor onze grote droomreis naar de United States! (Nog geen idee wanneer dat werkelijkheid gaat worden, maar de eerste stap is er zullen we maar zeggen).
We spent the rest of the afternoon strolling around the city centre and buying our first preperation for our dream trip to the United States! (No idea when exactly that is going to happen, but we have now officially taken the first step). 

 

Aan het einde van de dag zijn we bij ‘Meatballs‘ beland. Een super leuk zaakje in hartje centrum dat gespecialiseerd is in, jawel, gehaktballen!
Meatballs is echt een aanrader, ook als je geen vlees eet! Er is een ruime keuze aan vegetarische ballen. Zoals ze zelf zeggen; ‘Have a ball!’
At the end of the day we ended up at the cutest little place called ‘Meatballs’, which is a restaurant that is specialized in, yup, meatballs!
We had some great food and conversation there and like they say themselves; ‘Have a ball!’  

 

De afgelopen weken heb ik het wel en wee van mijn afstudeerperiode met jullie gedeeld. Het was een zware periode die ik toch voor geen goud had willen missen. Door de kunstacademie heb ik geleerd hoe ik een illustrator moet zijn, maar bovenal heb ik geleerd hoe ik mezelf moet zijn; iets wat essentieel is wanneer je een beroep hebt dat je uitoefent vanuit je eigen ideeën en gevoel.

Afstuderen was spannend, maar hetgeen wat voor me ligt is dat nog veel meer. DE vraag die mij bij elk theekransje, etentje of borrel wordt gesteld is, luidt: ‘En nu?’.
Nou, ik kan je vertellen; ik barst van de plannen. Ik hoop voor een deel in opdracht te gaan werken, maar ik ga ook ‘gewoon’ door met waar ik mee bezig was; het ontwerpen, illustreren en maken van mijn eigen producten. Denk hierbij aan een uitbreiding van mijn assortiment aan ansichtkaarten en prenten, maar ook aan af en toe een nieuw stof-ontwerp.

Maar ik ben ook van plan een voor mij relatief nieuwe weg in te slaan. De weg van feestjes.
Het leven is (niet altijd, maar gelukkig meestal wel) een feestje en dat mag gevierd worden. Zoals je hebt kunnen lezen in de vorige post over mijn afstuderen, houd ik van feestjes. Niet van feestjes vol drank en drugs, maar van mooie ‘sophisticated’ feestjes waarover is nagedacht. De caketopper en drankprikkertjes van mijn eigen afstudeerfeest zijn een tipje van de sluier van wat ik nog meer van plan ben; leuke ‘party supplies’ die net even wat anders zijn dan de gebruikelijke.

Ook het feest wat misschien wel het grootste feest van allemaal is sla ik niet over; de bruiloft. Want zeg nou eerlijk; Nederlandse bruiloften zijn suf en traditioneel. In grote delen van de wereld zijn bruiloften prachtig verzorgd en echt bijzonder. Met recht de mooiste dag van iemands leven. Ik denk dat er op Nederlands trouwgebied nog veel te ontdekken en aan te vullen valt, een taak die ik als illustrator graag op me neem, want bruiloften zijn prachtig; hier zie je dat alleen helaas niet altijd.

Zoals je merkt ben ik voorlopig nog lang niet klaar met mijn leven als afgestudeerde illustrator en heb ik serieuze plannen mijn carrière uit te bouwen. De komende tijd zal ik jullie up to date houden over alles wat me bezig houdt en wat mijn nieuwe leven als afgestudeerd illustrator allemaal voor mij in petto heeft.

These past few weeks I have been sharing a lot about my graduation from art school. It was a heavy period of time, but I wouldn’t want to have missed it for anything. In art school, I learned how to be a professional illustrator, but above all I have learned how to be myself; something that is absolutely essential when you have a job in which you work mostly from your own ideas and feelings.

Graduation was thrilling, but what’s ahead is even more exciting and maybe even a little bit scary. THE question I’m asked at every party, meeting or dinner is: ‘So now what?’.
Well, I can tell you that: I’m bursting with ideas. Hopefully I will be doing a lot of commissioned work in the future, but I also want to continue doing what I was doing before; which is making illustrations and products of my own. So more postcards, art prints and fabric-designs are in the making!

But I also have plans of going into a relatively new direction, which is that of parties.
Life is (not always, but luckily most of the time) a party and it’s worth celebrating. If you have read my previous post about my own graduation party, you might have noticed that I like parties a lot! Not the sex, drugs and (well, I DO like Rock ‘n’ Roll) kind of parties, but the nice, sophisticated parties which were thought about properly. My homemade cake-toppers and cocktail-sticks were a sneak-peek into what I’m planning to do; making great part supplies that are a little bit different from what you’ve been seeing.

The biggest party of one’s life will not remain untouched either; the wedding. To be honest, Dutch weddings are awfully boring and traditional. I have seen how weddings are celebrated in other parts of the world and we Dutchies have a LOT to learn. I’m happy to introduce some new (illustrative) style to the conservative Dutch wedding, because love is worth celebrating properly. 
As you can see, my loooong post-grad-illustrator-life is ahead of me and I’m SO looking forward to really getting started! I will keep you posted about my life from now on and what this new life has in store for me.

 

Ik ben niet als enige afgestudeerd aan de kunstacademie, ook mijn beste vriendin Anneloes mag zich tegenwoordig ‘bachelor of design’ noemen. Waar ik illustrator werd is zij nu officieel ruimtelijk ontwerper. Hell yeah!

Een bijna logisch gevolg van deze prestatie was een goed georganiseerd afstudeerfeest. Ik woon behoorlijk klein, waardoor ik mijn verjaardag al jaren niet meer fatsoenlijk gevierd had, dus ik was wel toe aan een feestje.
We hebben een prachtige (en vooral bloedhete!) zondagmiddag uitgekozen om deze mijlpaal te vieren met onze liefste vrienden en familie in de tuin van Anneloes.

Maar een simpel feestje, dat was geen optie. Je wordt maar eens in je leven bachelor of design en dat moest gepast gevierd worden zoals dat professionele designers betaamt. Van photobooth tot caketopper, van gastenboek tot bbq, alles was geregeld!

 

I was not the only one to graduate art school this summer, my bestie Anneloes can call herself ‘bachelor of design’ from now on, too! I was promoted to professional illustrator, whereas she is now officially a spatial designer. Hell yeah!

Of course, we had to celebrate this together. I hadn’t celebrated a proper birthday party in years, because my house is pretty tiny, so you could say I was in for throwing a nice graduation bash!

We picked out a wonderful (and very HOT) sunday-afternoon to celebrate our accomplishments with our friends and family in Anneloes’ back yard.
But a simple party was out of the question. You only become bachelor of design once so we had to celebrate like professional designers should; with a photobooth, caketoppers, guestbook, bbq and much, much more!

 

Het beste van de Photobooth:
The best of the photobooth:

 

Naast dat we veel gefotografeerd hebben deze dag wilde ik eens aan de slag met het maken van een ‘aftermovie’. Soms geeft bewegend beeld nu eenmaal een betere indruk dan alleen foto’s. Het maken en monteren van videomateriaal is behoorlijk nieuw voor me, dus vergeef me eventuele (technische fouten), het is een leerproces.

Besides taking loads of pictures I wanted to try making an aftermovie of our party. Sometimes, pictures just can’t tell it all, so that’s why I decided to shoot some video material as well. Now please keep in mind that I am pretty new to the whole video-making thing (steady hands…I think not), so please forgive me if it doesn’t look as cool as professional aftermovies, it’s all part of the learning process.

The song in this video is ‘Dreaming’ by Smallpools.

Toen ik nog een klein Vera-tje was was ik ervan overtuigd dat spullen gevoel hadden.
Als iemand tegen een tafeltje schopte dan dacht ik dat het tafeltje pijn had. Snoepjes die er schattig uitzagen at ik niet op want dat vond ik zielig. En wanneer ik in de speelgoedwinkel stond te brullen omdat ik een teddybeer wilde maar deze niet kreeg dan wist ik zeker dat die beer ‘s avonds zat te huilen omdat ik hem niet mee naar huis had genomen.

Dat was nogal een karaktertrek.
Vandaag de dag heb ik dit idee nog steeds, maar gelukkig in een wat genuanceerdere vorm. Ik vond mijn afstuderen een mooie gelegenheid om iets met dit idee te doen.
Want nog steeds heb ik het idee dat objecten gevoel hebben. Vooral oudere objecten hebben een verhaal wat ze zelf niet kunnen vertellen omdat ze nou eenmaal geen mond hebben gekregen.
Vaak zitten ze van generatie op generatie in een familie en ze maken zo vanzelf onderdeel uit van deze familie. Naar mijn mening vinden ze dat prachtig. Ze kunnen dit alleen niet laten blijken.

Daarom heb ik als illustrator de waardige taak op me genomen om hun verhaal te vertellen. Ik heb dat gedaan naar aanleiding van een oude stoel die van alles heeft meegemaakt in onze familie; oma knoeide er altijd koffie op, het was de favoriete slaapplek van de poes. Het was papa’s vaste stoel om de krant op te lezen en ik liet mijn creativiteit nog wel eens de vrije loop door erop te tekenen (sorry, stoel…). Ik heb illustraties gemaakt in de vorm van een familiestamboom. Elk van de portretten van de familieleden bevat een anekdote die gekoppeld is aan de stoel. Deze illustraties heb ik laten borduren op het stoelkussen en op deze manier heb ik de stoel zijn stem gegeven om zijn verhaal zelf te kunnen vertellen.

When I was a little girl I was convinced that things (or objects) had feelings.
When someone would kick a table, I thought the table was hurting. I refused to eat food that looked cute because I thought I would hurt it. En when I was in a toy store crying my eyes out over a teddybear my mom wouldn’t get me, I was sure that bear would be weeping in the store all night because I didn’t take it home.

That was quite the trait, I must say.
To this day, I still have the idea that things have feelings, but luckily, in a little less dramatic proportions. I thought that my graduation project would be a great opportunity to start working with this idea

The idea that objects has feelings is now sort of limited to old objects that have a story. A story they cannot tell because they were not given a mouth to do so. Often they are part of a family for many generations and so they are becoming a part of the family over time. I think these objects absolutely love that, but they cannot show it.

That’s why I, being an illustrator, took the job of telling their story happily. In this project, I told the story of an old chair that’s been through a lot in our family; Gran used to spill coffee allover it, it was the cat’s favorite place to sleep. Dad always read the paper in this chair, and I happened to let my creativity on the loose by drawing on it (sorry, chair…). I made the illustrations like they were a family tree; each of the portraits of the family members contains an anecdote that has a link to the chair. I had these illustrations embroidered onto the chair’s seat-pillow and by that, I have given the chair it’s voice to tell it’s story himself.